هنوز هم پر از دردم. حالا که بلاخره بعد از ربع قرن و دو سال رفتم کامل و مستقیم سمت چیزی که همیشه ارزوشو داشتم _کسی رو ندارم که منو ببینه که ببینه من هم توی جایگاه منحصر به فرد خودم میتونم موفق باشم. ندارم اونو که ببینه دیگه لوزر و شکست خورده و پر از درد نیستم . که منم میتونم از چیزی از زندگیم راضی باشم. ندارمش. چه بد که اخرین صحنه از هر کدوم از رابطه ها با اقرار به شکست و درماندگی من تموم شد. حالا باید به تنهایی لذت ببرم :)
