حالم خوب نیست. چیزی ندارم. پناهی ندارم. معنایی ندارم. من به معنا زنده بودم؟ نمیدونم
حس ناتوانی میکنم. بی ارزشی. تنهایی. بی فایده بودن. خوب نبودن. کافی نبودن. چرا؟
نمیدونم .
قلبم درد میکنه. داروهام عوض شده، امیدوار باشم حداقل باعث بشن بتونم گریه کنم. بتونم تمرکز کنم.
دارم از کار بی کار میشم. خالی تر میشم. الان حداقل حواسم پرت کاره، اگر نباشه پرت چیش کنم؟
کتابم چی؟ اصلا منِ داغونِ به درد نخور میخوام چی بنویسم؟ چی دارم که به این دنیای بزرگ عرضه کنم که جدید باشه؟
چرا تموم نمیشه؟ چرا؟ نمیدونم
حتی جربزه ندارم تمومش کنم. واقعا انتظار دارم معجزه بشه که تموم بشه؟ نمیدونم
هیچی هیچ فایده ای نداره . هیچی
درد میکنم. درد دارم. اخه چرا؟
رسمش نبود. حتی اگر بگم که تاوان گناهامو دارم پس میدم، ینی تا این حد؟ تا این حد گند کاری کردم؟
چرا تموم نمیشه؟ چرا هیچی درمانم نیست؟
خوبه گریه میکنم. برای خودم. برای خودم دل میسوزونم. چقدر بیچاره ای . چقدر حقت نبود. چرا تموم نمیشی؟
حس میکنم تحقیر شدم. حس نکن، شدی.
حالا که دلم نمیخواد از کار بیام بیرون، دارم انقدر گند میزنم که بندازنم بیرون
خب چی بگم؟ منکه دارم همه تلاشمو میکنم، دیگه چیکار باید بکنم؟ دیگه نمیدونم، نمیدونم باید چیکار کنم،نمیدونم کجا رو دارم اشتباه میرم
چجوری ثابت کنم دارم فرای توانم تلاش میکنم؟
نه، هیچکس نمیفهمه .چون نمی ذارم بفهمه . چرا ؟ نمیدونم
نمیخوام ضعیف نشون بدم. نمیخوام این باشم
نمیتونم این نباشم
من دارم با ذات خودم میجنگم ینی ؟ شاید فقط باید خودمو بپذیرم
نه نمیخوام
لعنتی بسه
چرا دست از تلاش نمیکشم ؟ لعنتی فایده نداره، رها کن
تو اشتباهی بودی. جای تو اینجا نبود . بسه
