دوباره حس میکنم لب مرزم. مرز باریک انتخاب مرگ یا زندگی .
حس ناتوانی از انجام کار درست. درست کردن یا حتی بهتر کردن شرایط یا حداقل بدتر نکردن شرایط رو دارم.
هیچی درست نیست. هیچی سرجاش نیست. و همه ی اینا تو شعاع یک متری منن، حول محور من میچرخن همه ی اتفاقاتی که خوب نیستن و نصفشون توشون دخیلم.حالم بهم میخوره از خودم از همه چیز .
هیچی فایده نداره. حتی این جمله هم نمیتونه حالمو بیان کنه یا تاثیری بذاره .
راهی ندارم. نه این یه یادداشت خودکشی نیست. هنوز این ور مرزم
فقط، خیلی نزدیکم
اصلا مگه چی میشه؟ به خاطر خودم این کارو کنم
مهم نباشه کی چی میشه
ولی لعنت به من که مهمه
اصلا چرا باید اینجوری باشه؟ باشم؟
لعنت به من
