کاملا آگاهم که این حالت رو خودم توی ناخودآگاهم و همینطور خوداگاهم ایجاد کردم.
عدم وابستگی به هر چیزی، به هر شخصی، خب تقریبا خانواده از این قاعده مستثنی بوده،تا حدودی.البته.
تو هر اتفاق تازه ای، تغییر خارجی تازه‌ای که من انتخابش نکردم، این دیوار دفاعی رو دور احساسم میکشم بالا، که اگر نشد، که اگر بد شد، خراب شد،هرچیز منفی اتفاق افتاد، مثلا خوشم اومد ولی کنسل شد، باعث ناراحتی و آسیب بهم نشه، در اصل حسی به اون قضیه نداشته باشم. پذیرا باشم، خوب بود بپذیرم، نبود یا تغییر بدم یا بپذیرم. شاید اینکه اینقدر آروم و نسبتا به یسری مسائل انعطاف پذیر تر شدم به این خاطره.ولی از طرفی از حوادث یهویی و تغییرات رفتاری یهویی اذیت میشم.و نمیتونم درک کنم.و یا کنترل تغییر رو دست خودم میخوام و اگر خارجی باشه اذیت میشم. لنتی :) چقدر اذیت
