نه خوابم، نه بیدارم. نه گنگم نه هوشیارم. نمیدونم چه حالیه. نه انرژی دارم نه ندارم. حتی این حس، حس خلاء رو هم نداره. دیشب دستهام پر از خرید های خونه، تو تاریکی اهنگ دریا دادور، ماه پیشانی رو گوش میکردم، افکارم چرخان و غیر پیوسته رفت سمت ترس انگار، نمیدونم از چی. چیزهای کمی هستن که اهمیت داشته باشن و چیزهای کمتری که برام ترسناک باشن. هرکاری که میخوام شروع کنم تو ذهنم از خودم میپرسم، حالت خوبه بااین کار؟ جواب یک کلمه ست، نه.
حال خوب، معنی شو برام از دست داده، یادمنمیاد چجوری بود. سِرَّم. انگار به خواب رفته مغزم و تکونش میدم درد میگیره.
فکر میکردم که واقع بینیم داره تبدیل به بدبینی میشه؟ اره گویا. منتظرم هر لحظه بهم خیانت بشه،انگار باورش کردم. به هر شکل. خیانت رو تجربه کردم دیگه. حالا هرجا ببینمش میشناسمش، شایدم رو همه چیز اسم خیانت میذارم. دستش درد نکنه، در خیلی چیزهارو تو زندگیم باز کرد.که اکثرا خوب نبودن.
حالا باید چیکار کنم؟ چیکار کنم لوزر نباشم باز؟
چیکار کنم؟