حالا، حسی که دارم، حس شرمندگی از کارهایی که کردم بعد از پرت شدنم از رابطه بیرون، از حرفهایی که توی مستی بهش گفتم، که فکر میکردم بذار بیشتر از قبل خرد بشم، مهم نیست.
حالا شرمندگی دلم مونده برام. که بهتر بود سکوت میکردم، تو خودم میریختم، مثل همیشه، نه اینکه بهش بگم، فایده ای نداشت. فقط باعث شد مطمئن تر بشه ازینکه تموم کرده رابطه رو. خوشحالم که حداقل تا قبل تولدش خودمو پیدا تر کردم، نه کامل، ولی بهتر از حتی یک هفته قبلم شدم. وگرنه الان داشتم کادو میخریدم و برنامه میریختم برای تولدش -_- و خب اگر براش اهمیتی داشت، ارزشش رو داشت، ولی اهمیتی نداره براش، پس خوبه که الان برای منم مهم نیست، پس خوبه که بهترم. بهترم که حالا شرمندگی اومده بالا .
اشکالی نداره، درسته؟ بازم با خودم کنار میام. اینم مثل همیشه.
تا یک هفته پیش، هنوز ذهنم پر از علامت سوال بود. که چرا؟ چرا باید اینجوری میشد؟ چرا باید باز رها میشدم؟ کجای راه رو اشتباه رفتم؟
و حالا، مثل آهنگ کامران هومن که در جواب همه‌ی چراهای، چرا خورشید میتابه؟ چرا می چرخه زمین؟
میگفتن، تو فقط بگو "همین"
و حالا همه‌ی سوالهای من جوابشون "همین" هست.
من خوبم. باور کن. هرچند انتخاب همیشه با خودته.
