جدید

دیشب یه بسته آموزشی نویسندگی خریدم و امروز شروعش کردم. حالا حس میکنم بهتر شده، قدم جدی تری برداشتم تو این زمینه.

نمیدونم از کارم اینجا که هستم درمیام یا نه فعلا. نمی دونم.ولی هر چی بشه، باید یسری آمادگی ها داشته باشم.مخصوصا تو نوشتن.

نمیدونم چرا بااینکه دلم میخواست کتاب این پسر رو بخونم، بااینکه حس میکنم یجورایی ازش خوشم میاد، اما نتونستم شروعش کنم. نمیدونم چیه، حسادت ؟ اینکه هم زمان تصمیم به نوشتن گرفتیم، اون شروع کرد و کتابش چاپ شد و من هنوز دارم تاتی تاتی میکنم؟ نمیدونم چرا نمیخونمشچ. فکر کنم بهتر از منه؟ خب هست که توانسته چاپ کنه، ولی من هم کم نیستم اگر دست کم نگیرم.

نمیدونم.

و مشکل بعدی اینکه، یسری، که شامل خواهرم هم میشه، یجورایی انگار ذهنیتمو نسبت به روانشناسم بهم ریختن. که حس میکنم حتی اون هم منو درک نمیکنه. و اصلا چرا باید درک کنه؟ چطور باید درک کنه؟ وقتی خودش هیچوقت این چیزهارو تجربه نکرده و فقط از حرف با دیگران شنیده. اصلا فکر میکنم این فکر درست نیست . نیاز نیست همه راهی که من رفتم رو برن تا درک کنن، حتی انگار اصلا نساز نیست که درک کنن. فقط میدونم ذهنیتم نسبت بهش بهم ریخته.

دیگه به اون فکر نمیکنم. گاهی میاد توی ذهنم ولی نه به اون صورت که الان کجاست با کیه چیکار میکنه، نه اینا نیست، انگار یه خاطره دور داره میشه. بخشی از وجودمه، اما تمامش نیست. شاید زمانی بود، مدت زیادی شاید حتی مقاومت کردم که بمونه. البته خیلی کمتر از مقاومتی که در مورد بابالنگ دراز کردم. فقط الان ،هیچ کدوم رو دوست ندارم . حس سبکی داره. هنوزم دلم‌نمیخواد ببینمش، دلم نمیخواد چیزی از اون برخورد کنم که در حال حاضر هست، با هدیه ها یا یادگاری ها مشکلی ندارم . فقط از حضور الانش چیزی نمیخوام. ترجیح میدم بااینکه تو یک شهریم اما تا ابد دور بمونیم.

روی چوبهام کار میکنم. ویدئو آموزشی میبینم. گاهی مینویسم. کتاب میخونم. گاهی فیلم میبینم. من راضیم. خوشحالم. این شرایط رو دوست دارم.

چیزی که خوب نیست اینه که بدجوری بی پول شدم که باید یه راهی براش پیدا کنم. جدا از کار ثابتم که کمتر از یک هفته کل حقوقم تمام شد -_-

به هر حال، حال خوبه، باور کردن یا نکردنش اهمیتی نداره