جوون تر که بودم، من تو سرم هوای جاودانگی داشتم.
دنبال راهش میگشتم، اما البته نه با اکسیر جادویی نه با سنگ کیمیا و نه هیچ چیزی که عمر جاودان بهم بده.
درنهایت به این نتیجه رسیدم که اگر کسی عاشقم باشه، به شدت و حقیقی، به این مهم میرسم.
اما خب، نشد که بشه، عاشق شدم، عاشقم شد، و درنهایت مثل همه ی اجزای ناپایدار این دنیا، عشقش هم ناپدید شد و رها شدم.
بعدتر، خواستم که کتابی بنویسم و افکار و تجارب و خودم رو لابه لای خطهاش جاودان کنم، هنوز نشده، شاید بشه، شایدم نشه، ولی که چی ؟
و حالا، حتی حالا که فکر کردم شاید خانواده برای ارضای نیازم به جاودانگی کافیه، میبینم که اونم پایدار نیست.
قلبم درد میکنه، سه سال شایدم چهار ساله که درد میکنه، داشتم فکر میکردم، نه به بعد مرگ فکر نمیکردم، به اینکه چی میشه بعد من؟ اینجا چی میشه؟ توی خونه؟ کتابامو چیکار میکنن؟ نوشته هامو میخونن؟ تمام رازهام رو میفهمن؟ چقدر میشکنن؟ آیا بعدش سعی میکنن بهتر باشن؟
همیشه تو این لحظاتی که دلم‌میخواد به این فکر نکنم چقدر نفرت انگیزه اگر به بهترین شیوه خودمو بکشم، البته بدون راه بازگشت که این باعث نفرت انگیز شدنش میشه، چون کثیف کاری داره، مثل یه چاقو که صاف از سینم ردش کنم و از استخوان قفسه سینه و بعد یکراست بره تو قلبم، خب حقیقتاخون زیادی میریزه بیرون و صحنه جذابی نیست دیگه، و اره، همیشه در این لحظات به این فکر میکنم که اوضاعشون بعد از من بهتر خواهد شد؟ سعی میکنن؟ که بهتر بشن؟ همو دوست داشته باشن؟ از زندگی لذت ببرن؟ لذتی که من نبردم . نمیدونم خودم نذاشتم که لذت ببرم یا نشد، نذاشتن؟
دیگه خودمو قربانی که سالها فکر میکردم شدم نمیدونم، نمیدونم الان چیم؟ الان از بره تبدیل به گرگ شدم؟ نمیدونم. مهم نیست شاید چی باشم، تبدیل به چی شدم، یا از اول چی بودم. فقط، پس چی مهمه؟ چیزی مهم هست؟ اصلا مسئله اینه؟ نمیدونم .
