بخشی از قلبم، میدونم عاشقش خواهد موند، بخشی از قلبم، همیشه برای او خواهد بود.
به درد میام وقتی میفهمم حالش خوب نیست.
بااینکه نباید اینطور باشه. نباید برام اهمیت داشته باشه، اون تموم شده، مرده.خودم خواستم بمیره هرچند بی جون شد فقط. حالا سر از توی خوابهام درمیاره. بعضی شبها، میبینمش، صبحش شاید یادم بره، شاید نشئه‌ی رویای دیدنش نشم، اما میدونم کار ناخودآگاهمه نه اون :)
همون بخش کوچیکم، مایله که تا حداقل وقتی کسی اون قدرتمند وارد زندگیم بشه که محور زندگیم رو به سمت خودش بچرخونه، عاشقش بمونه.نمیدونم عشق هست یا نه. نمیدونم چه اسمی روی حسم بذارم.
دیگه هیچی رو باور ندارم جز خودم، که البته خودم رو هم آن‌چنان باور ندارم.
یه جا خوندم بهایی که یک دروغگو میده اینه که دیگه حرف هیچکس رو باور نمیتونه کنه، ولی منکه دروغگو نبودم!نیستم! بی رحمتر از خودم نسبت به خودم، خودمم فقط . در اصل انقدر با خودم صادقم که گاهی دردم میاد.اما چه فایده؟ الان هیچکس رو نمیتونم باور کنم. شایدم نمیخوام. نمیدونم. مهم هم نیست درسته؟ مهم اینه مجبور نیستم و راحتم، حداقل کمی...
کاش اینجوری نبود، نمیشد...
