₰ میراز صارم، تصدقتان، بعد مدت‌ها بخت یار شد و قلم و دواتی به دست آمد براش نوشتن عرض حال. قلم در این بیغوله که به بند آنم، حکم کالای نایاب دارد، دو بسته تنباکوی فرد اعلا خوانسار دادم به جهت معاوضه این نصفه قلمی که الساعه مشغول نوشتن با آن هستم. روزهای حبس یکنواخت است و طولانی؛ به قول بدری بانو، هر روز اش روزِ چندهزار سال؛ با این‌حال می‌گذرد، خاصیت عمر همین است و چه بهتر که بگذرد، "تا ببینیم سرانجام چه خواهد بودن"؛ دلتنگم صارم‌خان! هر چند دلتنگی برای محبسی غم ناآشنایی نیست، دلتنگی سایه به سایه هر کس که به بند است پیش می‌آید و رفیقِ هردقیقه و ساعتش است؛ این دلتنگی که عرض شد، رنگ و بوی‌اش با باقی زنجموره‌های دل توفیر دارد، دلتنگ آزادی نیستم، که تا وطن در بند است، چه فرق دارد که آدمی آزاد باشد یا محبسی، غم‌ام چیز دیگری‌ست قربانتان؛ اینکه قسمت شود یک روز دم غروبی دوباره بنشینم توی مهتابی، عارف را هم وعده بگیریم که بیاید با همان اخم‌های گره خورده و صورت عنق‌اش، زخمه به تار بزند و نیشتر بزند به این زخم ناسور، بلکه سر باز کند و این چرک چند هزارساله از آن بیرون بزند، بلکه خلاص شویم از این همه درد؛ سبک که شدیم، بدری‌بانو برایمان چای دم کند، بریزد میان همان استکان نعلبکی‌های گل‌مرغی که جهازیه‌اش بود و همیشه دست و دلش می‌لرزید که نادر لب‌پرشان نکند، چای بخوریم و یادمان برود که چه کشیدیم، چه دردها داشتیم و چه بغض‌هایی که همیشه تا پشت پلک‌مان آمد و فرودادیم و گلوی‌مان تلخ شد. دلتنگ آنم که یک‌روز گلوی‌مان تلخ نباشد، غم نباشد، رنج از سر و کولمان بالا نرود، ملاها کاسه‌کوزه‌شان را جمع کرده باشند و شادمانی و طرب میان هر کوی و برزنی بساط پهن کرده باشد. دلتنگ چنین احوالاتی هستم و روز و شب همین امیدها را می‌بافم که ایام حبس با تعب کمتری به سر برسد. مارال را سلام گرم برسانید، استدعا دارم بیشتر از اوضاع روزنامه بنویسید، هر بار که میان خطوط مرسولتان چشمم به کلمات مطبعه و روزنامه می‌خورد، حال و هوای چاپ و سربی و بوی جوهر سیاه روزنامه میان دماغم می‌پیچد و برای دقایقی از یاد می‌برم که کجا هستم و چه شد. به بدری‌بانو بگویید برای دیدنش لحظات محبس را یکی یکی می‌شمارم و یاد عزیزش نوری‌ست که در این سیاهچال من را سرپا نگه داشته است. بیش از این مصدع اوقات عالی نمی‌شوم. هزار دشمنم ار می‌کنند قصد هلاک/گَرَم تو دوستی از دشمنان ندارم باک...
