
نامرئی شدن همیشه با ناپدید شدن نیست؛ گاهی فقط با دیده نشدن آغاز میشود.
درون اتاقی ساکت، کودکی را دیدم که روی زمین نشسته و با کاغذهای نقاشی محاصره شده بود. آرام نزدیک شدم، مبادا احساس کند قرار است به او آسیبی برسد. هرچه قدمهایم نرمتر شد، نقاشیها واضحتر شدند.
ژرفترین دریاها،
زیباترین صورتها،
گرمترین آغوشها،
و نابترین لحظات.
طوری که انگار پیش از آنکه این دستهای کوچک قلم را دست بگیرند، خداوند دستانش را بوسیده بود. از شدت ذوق خم شدم، نقاشیها را در دست گرفتم و میل داشتم به جهان فریاد بزنم ببینید! ببینید دستهای این کودک چه کردهاند. اما هوای اتاق انگار سنگین شد. ورقها در دستم بودند، اما نه، کسی آنها را نمیدید. نه چشم، نه دل، نه هیچ نگاهی. آنجا بود که احساس خفگی کردم. انگار چیزی درونم میخواست برق چشمان یک نفر را ببیند، اما تلاشم جز ناامیدی ثمرهای نداشت.
به کودک برگشتم. دیدم در همان تنهایی آرام، گریه میکرد، اما اجازه نمیداد اشکهایش فرو بریزند. با همان انگشتان آغشته به رنگ، آنها را پاک میکرد، اما گاهی قطرهای روی نقاشیها میچکید و رنگها را میشست. وقتی نگاهش کردم، فهمیدم چشمهایش حرفهایی دارند که هیچ زبانی قادر به گفتنش نیست. چشمهایی که نه التماس میکردند و نه شکایت، فقط امید داشتند. امید به اینکه یک نفر، فقط یک نفر، بفهمد که او در میان این کنج نشسته و بیتماشاگر، جهان کوچکش را میکشد. امید داشت که احساس کند که این نقاشیها، ثمره تلاش بیتماشاگر یک کودک معصوم نیست.
انگار تمام دردش همین بود. دیده شدن.
همین درد، سوختی شد که او را واداشت تا خلق کند، خلق کند، و باز خلق کند، تا شاید روزی صدایش از میان خطوطش شنیده شود. او تبدیل شده بود به خدای دنیای کوچک خودش، اما خدایی بیمعبد، بیمومن، بیشاهد. و غمانگیزتر از همه اینکه کسی نبود او را در آغوش بگیرد و آرام در گوشش بگوید آری… دیدمت.
اما بیشتر از هر چیزی، میترسم از روزی که کودک دیگر نقاشی نکشد. نه از قهر، نه از ناامیدی،بلکه از فرسودگی.از اینکه عمرش را صرف کرده تا جای خالی یک نگاه را پر کند. شاید آن روز مردم تازه بفهمند که این کودک اثری از خود بهجا گذاشته، شاید نقاشیها بمانند، اما اتاق ساکت میماند،
و کودک دیگر آنجا نیست.
و جهان بیرحم، بیآنکه لحظهای مکث کند، به راه خودش ادامه میدهد.
محتوای بیشتر در کانال تلگرام من t.me/ImTheShow
#جای_خالی_یک_نگاه