اول از همه آنکه ، مایا جان ، تولدت هزار بار مبارکت باشد و این هم کادوی تولدت بدان.دوم آنکه از تمام کسانی که پیشول را تا اینجا همراهی کردند ، بسیار متشکرم.همانطور که احتمالا میدانید،این فصل آخر پیشول است.

یکم از این حرفش جا میخورم.بعد به چشمای مامان نگاه میکنم و میگم:"شما چیزیتون نمیشه؟ من نمیخوام برم و وقتی برگردم ببینم نیستی."
-ببین، آدمای کره ی زمین هیچ قدرتی برای دفاع ندارن . ولی ما داریم .در ضمن نیروهای محافظ این خونه خیلی قوین . ما چیزیمون نمیشه .اونا خیلی بیشتر از ما به کمکت نیاز دارن.
دستامو توی هم قفل میکنم و محکم بهشون خیره میشم . میگم:"نمیرم"
-من خودم تو رو از این خونه میندازم بیرون . مامانتم با خودت ببر که خیالت راحت باشه. دیگه تحمل تورو ندارم . با این تصمیم گرفتنتتتتتت.
برمیگردم و میبینم این صدای پیشوله که از عصبانیت موها و سیبیلاش سیخ شدن .
مثل اینکه چاره ای نیست . مامانم از پیشول تشکر میکنه که تو این مدت میزبانمون بود و بدون حرف دیگه ای میره توی اتاق دومی و درو پشت سرش میبنده.
به پیشول میگم:"یه روز وقت میخوام تا وسایلو جمع کنم ."
-مشکلی نیست ولی تو وسیله ای نداری.
سرخ میشم . چطور یادم نبود ؟ من که با خودم وسیله نیاورده بودم . وسیله ها رو مامانم آورده بود .فقط یه چمدون سیاه بزرگ پر از وسایل ضروری که مامانم هرشب برشون میگردوند توش تا مرتب باشه.چیزی نبود که بخوام جمع کنم . حتی لباسامم برای بیرون مناسب بود .
یکم بعد مامانم با یه شلوار مشکی نخی و یه مانتو مشکی میاد بیرون وچمدون مشکی هم دنبال خودش میکشه.
بعد از توی تنها جیب مانتوش یه چیزی شبیه آیینه در میاره .
-بگیرش.
ازش میگیرم . یه آیینه ی 10 در 10 با قاب طلاییه و بالای قابش با رنگ مشکی نوشته شده :v.همین.
میپرسم:"باید چیکارش کنم؟"
- دستتو بده و بعد به زمین فکر کن.به خونه.
دست مامانمو میگیرم و فکرم رو روی خونه مون متمرکز میکنم .
انگار چیزی منو درون خودش میکشه. کم کم توش فرو میرم . گوشام زنگ میزنه .چرا نمیتونم جایی رو ببینم؟
صدای بنگی تو سرم میپیچه و بعد میتونم دوباره اطرافمو ببینم . هنوز دستش تو دستمه .خیالم راحت میشه.
همه ش.. خرابه ست.یه مشت خرابه و ساختمون های ویران شده . حتی آسفالت جاده هم انگار از وسط دونیمه شده . مغازه ها انگار خاکستر شدن . آسمون آبی تر از همیشه ست . خورشیدم احتمالا پشت ابرای طوفانیه.ابرای سیاه ، عصبانی ولی مفید . بارون همیشه مفیده.
با توجه به این وضع مردم باید به پناهگاهی چیزی رفته باشن . یه چیزی زیر زمین .
من و مامان تصمیم میگیریم همینطوری در امتداد جاده ی نصفه پیاده روی کنیم و آیینه هم میذارم توی جیب شلوار جینم.
بالاخره بعد از حدود یه ساعت پیاده روی از دور یه آدمی میبینیم. نزدیک تر که میرسیم میتونم خوب ببینمش.پیرزنی با چادر رنگی که همون جا نشسته . چرا؟ عجیبه و اصلا منطقی نیست.
مامانم بهش سلام میکنه . زن سرشو میاره بالا و زیرلب آروم سلام میکنه .
چین و چروکای صورت سیاه سوخته ش احتمالا به اندازه ی افکارش پیچ در پیچن .چشمای مشکی ش از تعجب گرد شده طوری که انگار وجود ما هم منطقی نیست. این پیرزن تنها ، توی دنیای به این بزرگی.انقدر کمرش خمیده ست که شبیه لاک پشت شده . چطوری تا الان زنده مونده ؟
- حاج خانم شما میدونین بقیه ی آدما کجان ؟ ما یه جورایی گم شدیم.
-گم شدین ؟ این روزا دیگه کسی گم نمیشه .
پیرزن یکم لهجه ی مازنی داره و صداش از شدت پیری دورگه ست.
ادامه میده:"همین راهو نیم ساعت دیگه مستقیم پیاده روی کنین ، اونجا میرسین به یه راه پله که بیشتر شبیه لونه ی حیوونه . همونو مستقیم برین میرسین به پناهگاه. البته الان که همه جا امنه ولی حواست باشه ننه ، اگه تا قبل تاریکی هوا نرسی اونجا ، خورده میشی."
بعد سرفه ای میکنه و دیگه چیزی نمیگه .
تشکری میکنیم و قبل از اینکه به راهمون ادامه بدیم کنجکاویم مثل یه هیولا بر من غلبه میکنه . بی اختیار ازش میپرسم:" ببخشید میپرسم ولی چرا اینجا نشسته بودین؟ چرا مثل بقیه تو پناهگاه نبودین؟"
لبخند کج و کله ای میزنه و میگه:"شاید منم مثل شما گم شده بودم ؟ شایدم منتظرتون بودم. شاید فقط میخواستم به ابرا نگاه کنم."
بعد سرفه ی خشدار دیگه ای میکنه و زیرلب خداحافظی میکنه .
عجیبه .
لونه رو پیدا میکنیم و از پله های خاکی و سنگی میریم پایین،صد تا پله . بعد به چند تا اتاقک میرسیم . اونجا مردی با لباسای خاکی و سر و روی نامرتب بهمون خوش آمدی میگه .همه چیز عجیبه.
هشت ماه از اون روز گذشته . توی اون هشت ماه همه چیز روتین وار پیش رفت . کسی از افراد پناهگاه هم نمرد خوشبختانه .
فقط اینکه خبر رسید آدمای دیگه ای از شهرای دیگه مردن و هر روز قلبمون بیشتر ترک میخورد.برج میلادم غزل خدافظیو خوند .
اون پیرزنم هیج وقت به پناهگاه برنگشت و اینم ترک بعدی قلبم بود . راستش ، گاهی درست ترین انتخاب هم انتخاب اشتباهیه .
پیشول راست میگفت . تصمیمم افتضاح بود و این همه آدم مُردن. پس هر روز اشک ریختم . الانم اصلا حالم خوب نیست .
قرار نیست خوب باشه وقتی به همه چیز گند زدم . آیینه امروز زنگ خورد . درست مثل تلفن . بهم خبر دادن پروژه تموم شده و غولا دیگه حمله نمیکنن . میتونم یا برگردم اونجا یا همین جا بمونم . هنوز تصمیمی نگرفتم ولی چه فرقی میکنه ؟
دست کم پیشول و بقیه حالشون خوبه . اونا الان میگن من انتخاب درستی کردم. کی میدونه ؟ شاید اگه انتخاب دیگه ای میکردم اونا الان زنده نبودن .
ولی امروز یکی دیگه م تونست از طریق آیینه باهام تماس بگیره . میخوام درخواستشو قبول کنم و با گروه تحقیقاتی شون برم به دنیاهای موازی . این دومین چیزیه که بین این همه ناراحتی ، یه کوچولو خوشحالم میکنه ، داشتن یه هدف بزرگتر و کشف چیزهایی فراتر.
دیگه م خاطراتمو اینجا ثبت نمیکنم . دفتر به درد نخور.
پی نوشت :پایان افتضاحی داشت . اصلا قرار نبود اینطوری بشود . قول میدهم یک روز داستان پیشول را ویرایش کرده و پایان بهتر وزیباتری برایش در نظر بگیرم .قول میدهم دفعه های بعدی پایان های افتضاح ننویسم . قول میدهم سعی کنم رمان های آینده ام پایان شاد و درست و حسابی ای داشته باشند و از همه تان خیلی متشکرم که تا اینجا اولین تلاشم برای رمان نویسی را خواندید:)
ممنونننننننن:)