ویرگول
ورودثبت نام
Miranda
Mirandaیک غریبه؛ وقتی که ماه آنجا بود و تماشا می‌کرد. Intp-A | https://t.me/song_of_night
Miranda
Miranda
خواندن ۱ دقیقه·۴ سال پیش

نقاش

روزی روزگاری یک نقاش ماهر در شهری بزرگ زندگی میکرد . آثار او بسیار قیمتی بودند . یک روز او تصمیم گرفت جهانی جدید را بر روی بوم به تصویر بکشد.

اینم نقاش ماست .
اینم نقاش ماست .

جهانی خارق العاده با موجودات خاص و جادویی کشید .

نقاشی را با عشق کشید.

یک ماه طول کشید تا نقاشی تمام شود.

نقاشی بسیار زیبا و مسحورکننده بود.

دو تا از برجسته ترین و زیبا ترین قسمت های این نقاشی ، درخت و پروانه بودند.

درخت بیدی که به طرزی بسیار جادویی در گوشه ی نقاشی بود . برگ های درخت بید آبی رنگ بودند.

پروانه ای زیبا و عجیب که بال هایش همانند دم طاووس رنگارنگ و اسرارآمیز بودند. همه ی رنگ های رنگین کمان در بال های پروانه به کار رفته بودند .

آری!
آری!

اما پشت آن نقاشی هم مانند دیگر نقاشی هایش رازی پنهان شده بود.

تمام تصاویری که با عشق بر روی بوم کشیده بود ، جان داشتند .

درخت و پروانه جان داشتند!

آن دو دوستانی صمیمی بودند و گاهی یواشکی با هم گپ و گفت میکردند .

نقاش دلش نیامد آن نقاشی زیبا را بفروشد . با خودش گفت حداقل تا مدتی نقاشی را پیش خود نگه دارد .

پس آن نقاشی را در گوشه ی اتاقش گذاشت.

سرانجام یک شب که نقاش خواب بود و رویا های سبز رنگ می دید ، ناگهان با صدای درخت و پروانه از خواب پرید.

و چیزی که نقاش شنید این بود :

-درخت بید ، سوالی داشتم.

+بپرس.

_چه کسی ما را کشیده ؟

+یک نقاش پیر.

-چه کسی آن نقاش پیر را کشیده؟

درخت سکوت کرد . گویا برای این سوال جوابی نداشت.


نقاش پیر که کشیدنی نبود!

نقاشیدرختداستانپروانهحال خوبتو با من تقسیم کن
۲۰
۸
Miranda
Miranda
یک غریبه؛ وقتی که ماه آنجا بود و تماشا می‌کرد. Intp-A | https://t.me/song_of_night
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید