روزی روزگاری یک نقاش ماهر در شهری بزرگ زندگی میکرد . آثار او بسیار قیمتی بودند . یک روز او تصمیم گرفت جهانی جدید را بر روی بوم به تصویر بکشد.

جهانی خارق العاده با موجودات خاص و جادویی کشید .
نقاشی را با عشق کشید.
یک ماه طول کشید تا نقاشی تمام شود.
نقاشی بسیار زیبا و مسحورکننده بود.
دو تا از برجسته ترین و زیبا ترین قسمت های این نقاشی ، درخت و پروانه بودند.
درخت بیدی که به طرزی بسیار جادویی در گوشه ی نقاشی بود . برگ های درخت بید آبی رنگ بودند.
پروانه ای زیبا و عجیب که بال هایش همانند دم طاووس رنگارنگ و اسرارآمیز بودند. همه ی رنگ های رنگین کمان در بال های پروانه به کار رفته بودند .

اما پشت آن نقاشی هم مانند دیگر نقاشی هایش رازی پنهان شده بود.
تمام تصاویری که با عشق بر روی بوم کشیده بود ، جان داشتند .
درخت و پروانه جان داشتند!
آن دو دوستانی صمیمی بودند و گاهی یواشکی با هم گپ و گفت میکردند .
نقاش دلش نیامد آن نقاشی زیبا را بفروشد . با خودش گفت حداقل تا مدتی نقاشی را پیش خود نگه دارد .
پس آن نقاشی را در گوشه ی اتاقش گذاشت.
سرانجام یک شب که نقاش خواب بود و رویا های سبز رنگ می دید ، ناگهان با صدای درخت و پروانه از خواب پرید.
و چیزی که نقاش شنید این بود :
-درخت بید ، سوالی داشتم.
+بپرس.
_چه کسی ما را کشیده ؟
+یک نقاش پیر.
-چه کسی آن نقاش پیر را کشیده؟
درخت سکوت کرد . گویا برای این سوال جوابی نداشت.
نقاش پیر که کشیدنی نبود!