جوانهی امید را در دلم بکار، تا سبز شود ، بروید ، گلهایش را بچینیم و هنگام آوازِ سحر سبز شویم.

پسرک مومشکی چشمهایش را محکم بسته بود و مدام پاهایش را تکان میداد. لباسهایش خیلی کهنه بودند..
امروز یک روز عادی نبود. روزی بود که چندتا از بچههای روستا برای قربانی شدن انتخاب میشدند.
در این روستا چنین کاری رسم بود و مردم معتقد بودند که اگر این کار را نکنند دیو بزرگ از پشت کوهها درمیآید و همه را میکُشد.گرچه به نظر من دیوی در کار نبود.
اما مشکل آنجا بود که تمام راههای خروج از این روستا بسته بودند و من هم یکی از کسانی بودم که به اجبار باید در این روستای عجیب زندگی میکردند.
و این پسربچه که دقیقا کنار من نشسته بود اولین بچهای بود که انتخاب شد. تصورکنید که مادر و پدرش چه حالی داشتند. دیوانهوار اعتراض میکردند و اشک میریختند.
حالم بد شد و سعی کردم جای دیگری را نگاه کنم، ولی صدای گریه در گوشم میپیچید و ضربان قلب نامنظمم را حس میکردم.
نمیتوانستم از آنجا بروم. همهی ساکنین مجبور بودند شرکت کنند. سالهای قبل هم به همین اندازه رنجآور بودند. اما حسی به من میگفت که امسال ماجرا فرق میکند.
کشیش از کنار نیمکتهای کلیسا گذشت و روی سکوی روبهرو ایستاد. چشمهای آبیاش را دورتادور کلیسا گرداند و دستی به موهای خاکستریاش کشید.
گفت:"میدانم چقدر ناراحت و نگران هستید ولی چارهای نداریم. مجبوریم امسال هم چندبچه را برای دیو قربانی کنیم. اما بچههایی که امسال انتخاب شدند مستقیما قربانی نمیشوند. دیو امسال تصمیم گرفته آزمونی تدارک ببیند. کسی که بتواند از این آزمون سربلند بیرون بیاید قربانی نمیشود."
همهی حضران خوشحال شدند و بوی امید در کلیسا پیچید. لحظهای بعد کشیش چیزی گفت که باعث شد حس کنم شاخ تکشاخی درآوردهام."دیو میخواهند شخصا خانم لامبرت(اصلا نمیدونستم باید ایرانی باشه یا خارجی.) را ببینند. مسئلهای پیش آمده که به این خانم مربوط است. خانم شما باید دنبالم بیایید."
بیصدا اطاعت کردم و پشت سرش راه افتادم. قبل از خارج شدن از کلیسا نیمنگاهی به بچهها انداختم. 7 تا بودند. رنگپریده و لرزان. مسئول قربانی به آرامی آنها را از در پشتی بیرون میبرد.
به دنبال کشیش مسیر روستا را طی کردم تا سرانجام به دامنهی کوه رسیدیم. گلهای رز خاصی آنجا روییده بودند و عطرشان در هوا پیچیده بود.
کوه حسابی سرسبز بود و خوشحال. سرانجام پس از کلی پیادهروی توانستیم دورش بزنیم. آن طرف غاری کوچک بود در شکم کوهی دیگر.
داخلش روشن بود. نزدیکتر که شدم مشعلهایی را دیدم که به دیوارهاش آویزان بودند و... بالاخره دیو را دیدم.
اول بلند جیغ کشیدم و خودم را به این طرف و آن طرف کوباندم . چنین چیزی باورکردنی نبود. البته این دیو حتی کوچکتر از بچهها بود.
لباس سیاه بدرنگی به تن داشت و چروکهای صورت سفیدش اندازهی مال پیرزنها بود. وقتی دیگر مجبور شدم وجود این دیو را بپذیرم، بیاختیار گفتم:" این که در برابر آدما خیلی ضعیفه!"
به صورتم زل زد و گفت:" نه اگه آدما رو کوچولو کنم!" و من مثل بستنی آب شدم تا اینکه دیو واقعا اندازهی یک دیو شد! البته..درستش این است که من اندازهی مورچه شدم.
آنقدر در بهت و حیرت فرو رفته بودم که هیچکاری جز خیره نگاه کردن از پسم برنمیآمد.
_مطمئنم این سفر برای خودتم مفید خواهد بود...
بار دیگر که چشمانم را باز کردم اطرافم سفید بود و یک قلب هم آنجا بود.وقتی میگویم قلب منظورم آنی نیست که میتپد تا خون در بدن انسانها جریان یابد، منظورم قلب دیگریست..
بعد از زندگی در چنین روستایی و تجربه کردن این همه اتفاق عجیب در یک روز این یکی خیلی هم عجیب به نظر نمیرسید. پس به سمت قلب راه افتادم بلکه شاید بتوانم راه خروجی چیزی پیدا کنم.
هرچه نزدیکش میرفتم هوا گرمتر میشد. آنقدر نزدیک شدم که میتوانستم لمسش کنم، گرم و نرم بود. ناگهان چیزی نوک آن دیدم. سبز بود.
اندکی عقب رفتم تا بهتر ببینمش.جوانهی کوچکی بود که در دلش ریشه کرده بود. به راستی دل چه کسی؟ جوانه آرام آرام و رفته رفته رشد میکرد تا اینکه حسابی قد کشید و قلب را دربرگرفت. غنچه داد و من شاهد شکفتنش بودم. گلی آبی، بیهمتا.
ناگهان حس کردم بوی امید در فضا پیچیده. پس این گل، گلِ امید بود. امیدی که در آن قلب کوچک ریشه کرده بود.
و در همان وقت کلماتی به آرامی برکف دستم ظاهر شدند: دو راه داری.به زندگی خود برمیگردی و این ماجرا را به کل فراموش میکنی که در نتیجه ماهم این قلب را ازآن خود میکنیم. یا تا ابد به قلب پسرک خواهی پیوست و او را نجات خواهی داد.. انتخاب با توست. و البته وقت زیادی هم برای انتخاب نداری.
قلب پسرک! تا ابد زنده ماندن خیلی وحشتناک بود.اصلا بخشی از انسان دیگری شدن چه حسی خواهد داشت؟ بخشی از قلب او شدن؟ ولی دلم برای پسرک میسوخت. لابد باید تا آخر عمرش بدون قلب زندگی میکرد. چطور میتوانستم به زندگی عادی ادامه بدهم وقتی او قلبش را از دست میداد؟ نه، این بیش از حد ظالمانه بود..
تصمیمم را گرفتم و در همان لحظه بود که جزوی از امید و جزوی از قلب او شدم.. تا ابد!

پینوشت: موقع نوشتنش حس کردم مشغول ربط دادن چیزای بیربط به همدیگه و خلاصه که ریختن قیمه تو ماست هستم! به هر حال.. ممنونم که وقت گذاشتین و خوندین:)