شادی و غم از اولش با هم قهر بودند. یک روز شادی مهمان خانهمان میشد و یک روز غم.
شادی پسربچهی شیطانی بود که حتی یک لحظه هم آرام نمینشست، مدام دنبال پروانهها میدوید یا مشغول فوت کردن قاصدکها بود.
موهای کمپشتش طلایی بودند و چشمهای درشتش قهوهای روشن. کوتاه بود و ریزجثه. من شادی را خیلی دوست داشتم..
غم اما زنی مهربان بود که پالتوهای خاکگرفتهای میپوشید و هربار برایم کلوچه میآورد.
موها و چشمهایش خاکستری بودند و لبخندش تلخ.
کنارم مینشست و میگذاشت تا میتوانم غر بزنم .
دردهایم را با او در میان میگذاشتم و گاهی از شدت ناتوانی بغلش میکردم و میزدم زیر گریه.
وقتی هم که میرفت احساس سبکی عجیبی داشتم و میدانستم شادی در راه است.
غم همدم من بود وقتی زندگی آنطور که میخواستم نبود. غم را هم خیلی دوست داشتم..
دلم میخواست غم و شادی با هم دوست بودند و میتوانستیم سهتایی دورهم جمع شویم. یک روز که غم آمده بود پیش من، به او این را گفتم. سرش را تکان داد و گفت:" من و شادی اصلا با هم کنار نمیایم. مثل موش و گربهایم."
اما من بیخیال نشدم که نشدم. در چشمهایش نگاه کردم و گفتم:"اگه درست همون موقعی که یکی از عزیزانم تصادف میکنه من بهترین دوستمو که چند ساله ندیدمش ببینم، تو پیشم میای یا شادی؟"
ابروهایش را درهم کشید و به صورت نیمهتاریک ماه زل زد."نمیدونم"
و روز بعد هر سه باهم بودیم. حس عجیبی داشت. هم شاد بودم و هم غمگین.

پینوشت: صرفا جهت اینکه سختگیری رو کنار بذارم و پستی منتشر کنم. ایدهش از کتیه، فقط کاملترش کردم.