اگر قسمت 1 داستان رو نخوندین ، اول این رو بخونین و بعد برگردید اینجا و ادامه اش رو بخونید:)
بعد از اون بارون ، بار ها و بار ها هوا آلوده شد . اما اون منتظر چیزی بیشتر از بارون بود.
برف...
و واقعا هم برف اومد ....

هر چند روی زمین ننشست اما بهتر از هیچی بود . زیر برف با کاپشن بنفشش می دوید و می دوید و می دوید ...
دانه های برفی آروم آروم روی سرش فرود می اومدن. از شدت سرما دستاش بی حس شده بود . اما چه اهمیتی داشت ؟
برف هم واقعا لذت بخش بود و با شادی زیادی همراه بود :)
دخترک حالا دیگه مثل قبل نبود . مثل قبل افسرده و غمگین نبود. اون به زندگی جور دیگری نگاه می کرد . وقتی توی خیابان راه می رفت ، به همه لبخند می زد . شاید بعضی ها فکر می کردن اون دیوونه است ، شاید هم از لبخندش انرژی مثبت زیادی می گرفتن ...
اما برای اون چه اهمیتی داشت ؟
حالا اون به زندگی هم لبخند می زد. احساس خوشبختی زیادی میکرد ...
آره خب، مشکلاتش خیلی زیاد بودن . دنیا جای عادلانه ای نبود . هیچ چیز عادلانه نبود ...
اما خب همه ی اینا غول های بازی بودن . فرض کنید یه بازی بود که شما توش فقط راه می رفتین ، تنها کاری که باید تو بازی میکردین راه رفتن بود ، خب اینطوری حوصله سر بر نمی شد؟ پس غول های بازی چی؟ هیجان بازی چی میشه ؟
لذت زندگی به همین پر فراز و نشیب بودنشه...
به زندگی لبخند بزنین و بهش بگین : من از پسش بر میام ! من بهت نمیبازم !
پ.ن : امیدوارم لذت برده باشین:)
راستی ، اینم یه نوشته در مورد لبخند:)
و اینکه ببخشید که یکم از حالت داستانی بیرون اومد ?.
همین دیگه ?? :)