مردم همه دار و ندارشان را در این سیل از دست دادند. ضررها را روستاییان متحمل شدهاند. ما نمیدانیم تکلیفمان با این سیل چیست! نه میشورد و میشوید و ببرد، نه آرام میگیرد.
مثل یک بیماری که آرام آرام تمام وجود انسان را میگیرد، آرام آرام میگذارد مردم سیلبندها را دور روستا ایجاد کنند و آرام آرام بالا میآید تا ذرهی امیدشان را از بین ببرد.
از زمانی که شرایط خوزستان را بحرانی اعلام کردند تا الان زندگی ما شده استرس و بغض. مردم فلان شهر یا روستا به فلان روستا میروند و یا سیلبند میزنند یا کمک میکنند مردم وسیلههایشان را به خویشان ساکن جاهای فعلا امن ببرند.
کمک؟ از کجا؟ از چه کسی؟ هیچ ندیدیم. فقط خودمانیم و خودمان.
خوزستان خیلی وقت است فراموش شده.