اینجا قصه‌هایی از سردی، تنهایی و سایه‌هاست.
داستان‌هایی که در دل تاریکی زنده می‌شوند و گاهی، کمی از خون را به برف هدیه می‌دهند.
روی برف‌های سرد دراز کشیده بود. تنها چیزی که در میدان دیدش می‌رقصید، شاخه‌های لخت و استخوانی سروهای بلند بود؛ درختانی که انگار سال‌هاست کسی حتی به آن‌ها نگاه نکرده. پرنده‌ای پر نمی‌زد، صدایی نمی‌آمد. همه‌چیز ساکت و مُرده بود، درست مثل خودش.
با هر پلک، دیدش تیره‌تر می‌شد. تاریکی آرام‌آرام او را می‌بلعید. شاخه‌ها در چشم‌های نیمه‌بازش می‌جنبیدند، گاهی به او نزدیک می‌شدند، گاهی عقب می‌کشیدند؛ انگار منتظر فرصتی بودند... فرصتی برای بلعیدنش.
برف‌های تازه با خون گرمش لکه‌دار شده بودند. سفیدِ خاموش داشت زیر سرخی تند محو می‌شد. زمین تشنه‌تر از آن بود که پس بزند. می‌نوشید و می‌بلعید.
باد، هر از چندگاهی می‌وزید، تند و برنده. انگار می‌خواست با ضربه‌هایش بپرسد:
«هنوز زنده‌ای؟ چقدر سگ‌جونی، بمیر دیگه...»
سوز، بدنش را می‌سوزاند. سرمای مطلق، استخوان‌هایش را می‌جوید. ولی هنوز نفس می‌کشید. هنوز مغزش کار می‌کرد
هنوز تسلیم نشده بود.
و این، برایش عجیب بود.
همیشه زود جا می‌زد. همیشه راه فرار را انتخاب می‌کرد. پس چرا حالا... حالا که همه‌چیز علیه اوست، بدنش نمی‌خواهد تسلیم شود؟
پاسخی نداشت.
فقط سکوت.
ذهنش آرام‌آرام خالی شد. هیچ فکری در آن نمانده بود، فقط صدای باد بود که میان شاخه‌ها زوزه می‌کشید، درست مثل شبحی در حال رقص.
لبخند زد. آرام. بی‌صدا.
چشم‌هایش را بست، و دوباره، فرار کرد.
این‌بار نه از درد، نه از شکست...
بلکه از همه‌چیز.
با دو به آغوش مرگ رفت، پناه گرفت،
و آخرین بار، خودش را رها کرد.
در گردابِ سکوت،
The Writhe never ends.
و آخرین‌بار، خودش را رها کرد.
