یکی از صفت بارز من که احتمالا بد هم بود
گوشه گیری بود
حالا از همه حالت چه وقتی از دیگری دلخور شده باشم چه کلا از کل دنیا دلخور شده باشم فرقی ندارد
فرض کن تو در بدترین شرایط روحی خود هستی میخواهی بهت اهمیت بدهند ولی در را قفل کرده و در اتاق خود در تنهایی میمانی
نمیدونم چرا همچنین است ولی فکر میکنم شاید به خاطر این است که دیگر امیدی نیست انگار از اول هم معلوم است و میدانم انچه میخواهم را نمیگیرم قبلا بار ها تجربه کرده بودم به این پی برده بودم و در عین تمنا کردن برای توجه انسان
های دیگر همچنان در اتاق خود را قفل کرده و در تنهایی خود به مشکلاتش میپردازم
(گویی خودش بهتر میدانست چگونه میتواند حال خودش را بهتر کند)
