ژرف زندگیش

درحالی که مانند همیشه زندگیش رو میگذراند دوباره با کسی تنها شد، کسی که همیشه او را غرق در خودش میکرد کار همیشه اش بود و این به یک روتین برایش تبدیل شده بود

ان هم کسی نبود جزو افکارش

او به همچیز فکر میکرد، اتفاقات امروز، اینده ای که خواهد امد، دیروزی که هرگز نمیاید و گذشته حال و اینده ای که هرگز رخ نمیدهد

اما او علاوه بر ان در یک حس خلائی گم شده بود به قول معروف ناراحت نبود اما خوشحال هم نبود

نمیدانست دقیقا در زندگیش چیکار میکند

هنوز ذوق و شوق و ان دلخوشی های کوچک در او وجود داشت اما در یک صندوقی که قفل و زنجیر شده.

کلیدش کجاست؟ او هم نمیدانست البته گاهی پیداش میکرد اما زود شکسته میشد که این دلایل مختلفی هم داشت

او همچنین اشنایان زیادی داشت دوستان کمی هم نداشت اما تنها بود بیش از حد تنها بود او در جمع نیز تنها بود

انگار تمام افرادی که با ان ها مکالمه داشت فقط با جسم او صحبت میکردند کسی نبود که با ژرف روح او حرف بزند و این تنهایی را در بیاورد انگار کسی نمیخواست و فقط در حد مکالمات سطحی با او ارتباط برقرار میکردند

او با خودش خوشحال بود اما حس تنهایی نیز اذیتش میکرد

تنها کسی که تنهایش نمیزاشت افکارش بود که ان هم بخشی از وجودش شده بود

او سعی میکرد خودش را با اهنگ و کتاب و فیلم و کار های دیگر مشغول کند تا تنهاییش از یادش برود و خب مشغول که میشد اما باز هم تاثیر چندانی بر تنهایی او نداشت

نمیگویم موثر نبود ولی یک قسمت وجود او هنوز خالی بود کسی نمیتوانست به انجا برسد و تکسینش دهد ان قسمت در عمق او دفن شده بود رسیدن به ان و به دست اوردن اعتمادش اسان نبود و این به شدت او را ازار میداد

احساس خلا و تنهاییش روز به روز بیشتر میشد نه او هنوز انچنان خود را نباخته بود اگر کسی با کلید، قفل و زنجیر دلخوشی های کوچکش را ازاد میکرد و برای او حتی یک کار کوچک انجام میداد او خوشحال میشد و کل روز و هفته هایش به ان فکر میکرد

اما کجاست کسی که این کار را بکند؟ همه از دور فقط تماشا میکنند و تنها نظری که میدهند(که واقعا زخمت هم میکشند که همین هم انجام میدهند!) جز طعن و کنایه چیز دیگری نبود که تنها چیزی که عمق او را لمس میکرد همین طعن و کنایه هایشان بود نه ان چیزی که او انتظارش را داشت

البته او احساسات خود را نیز مخفی میکرد اصلا بلد نبود که ابرازش کند اعمال دیگران هم که روز به روز بدترش میکرد و او احساساتش همان طور که گفتم در ژرف او بود کسی هم به انها نمیرسید دیگر حتی طعن و کنایه هایشان هم نمیرسد بهتد است بگویم او خودش را مجبور میکرد که ان احساسات غمگین و پر از کینه لعنتی به او نرسد که بیشتر اوقات موفق هم نبود

کم کم داشت روانی میشد نمیدانست دقیقا چه خبر است

او نمیخواست بمیرد نمیخواست زنده هم بماند و البته که میخواست ادامه زندگیش هم ببیند اما در هر صورت ان خلاء این احساسات این رفتار مردم این همچیز اجازه کاری را نمیداد

تلقین نمیکرد نه، شاید از بس تلقین کرده بود به اینجا رسیده بود اما من مطمئنم ان تلقین نبود بلکه حقیقت تلخی بود

به هر حال او فقط میخواست هرچه زودتر این دوره بگذرد ان را روی حالت تند که خیر، روی یک حالتی بگذارند که در چشم بهم زدن فقط تمام شود و با رفتن به یک مکان دیگر شاید اوضاعش بهتر شود اما نمیشد، او حتی میترسید که بعد از اینکه از این دورانش عبور کند اوضاعی بدتر از الان به انتظارش بیاید او حتی از اشنا شدن با افراد جدید نیز میترسید اعتماد هم نداشت فقط در ان لحظه میخواست دوره الانش بگذرد یک واکنش دفاعی اش فقط فرار کردن از ان لحظات تلخ بود و در لحظه به اینده اهمیتی نمیداد البته که به اینده زیاد فکر میکرد اما در ان لحظه یکهو همچیز و همه کس را میخواست نادیده بگیرد و از تمام مسئولیت ها شانه خالی کرده و در لحظه بی تفاوت به تمام درد های زندگیش باشد

خب چه امکانی در این دوره بهتر از خواب برای او بود؟ او که نمیتوانست در لحظه دکمه ای بزند و خود را محو کند میتوانست؟

خیر او فقط در ان لحظه افکار پلیدش را خاموش کرده و اگر میتوانست میخوابید قطعا که میخوابید

او فقط در خواب هایش راحت بود جدیدا انقدر میخوابید که گویی کوالاییست که تازه به دنیا امده و در ان لحظات که در خواب هایش سیر میکرد و از واقعیت دور بود خوشحال بود البته وقتی بیدار میشد دردش شروع میشد حتی گاهی دردش به خواب هایش نفوذ میکرد و خواب هایش را هم بهم میریخت.

بگذریم انتظار هم نداشته باشید این بحث را گونه ای تمام کنم که انگار میدانم قرار است چه بشود من هم نمیدانم او هم نمیدانست

گفتم او نمیدانست دارد در زندگی، نه بهتر است بگویم زندگی با او چیکار میکند.

فقط با یک روشی میگذراند اما هنوز تمام ان خلا و تنهایی و همچیز وجود داشت کاریش هم نمیتوانست بکند یکسری مواقع هم بود که
او نمیتواست ان را توصیف کند چه برسد که بخواهد بهترش کند!؟ (لطفا حرف خنده دار نزنید حوصله خندیدن نیز ندارم افکار و همچیز به اندازه کافی ازار دهنده هست)

شاید گذر زمان همچیز را مقداری تغیر دهد نمیدانم فقط امیدوارم