تمام وجودم از حرف های گفته نشده گرفته است در مغزم اشوب عجیبی رخ میدهد چشمانم دیگر قصد اشک ریختن ندارند و افکار مختلف در ذهنم میچرخد نمیدانم ولی دیگر نمیتوانم دلم.
از ادم هایی که قول ماندن دادند ولی رفتن
از اعتماد هایی که شکسته شد
از دوست دارم های دروغین
از حرف های شکننده ای که دلیل هم ندارند
از تمام دروغ هایی که بهم نسبت داده شد
از تمام پشت خالی کردن ها
از درک نشدن و متفاوت دیده شدن
از بی اهمیتی اطرافین
از رفیق هایی که اشنایی بیش نبودند
از قول های الکی
از قضاوت و تمسخر های ازار دهنده
از شکست های پی در پی و پذیرش درد اجباری
از تنهایی و طرد شدن
از ان خاطرات تلخ و خوش لعنتی
از تظاهر های زیبا
از اوضاع نابسمان اطراف
از محبت هایی که بهم داده نشد
از تحقیر، توهین، سرزنش
از دروغ های پشت سر هم
از تمام ان چیز های بدرد نخور
از فشار زندگی و ناتوانی افراد
پر است
دلم پر است..
و انگار قصد خالی شدن که هیچ، هرچقدر که میگذرد بار های بیشتری در مخزن وجودم ریخته میشود. این بار ها تمامی ندارند،
دیگر توانی نمانده دیگر فضایی نمانده و دیگر منی باقی نمانده. همچیز از بین رفته..
حتی دیگر قلم هم نمیخواهند ادامه این متن را بنویسند.
پ ن: نمیدانم چه مینویسم قلمم خودش دست به کار میشود و کار را تمام میکندـ
