تو

قلمم مدتیست که نمینویسد شاید نور وجود تو به حرکت در امدنش کمک کند

نمیدانم چگونه سر از زندگیم در اوردی ولی خوب میدانم که چگونه میتوانی ارامش را مانند گلبرگ های کوچک به سمت من پرواز دهی

تو روز به روز با ساده ترین رفتار هایت گودال توخالی وجودم را پر میکنی بدون انکه مسئولیتی داشته باشی

اری تو اصلا موظف به هیچ یک از این ها نبودی اما جوری انجامشان میدهی که انگار به اجدادت قسم ات داده باشند

ان لطف های درخشان تو باور کردنی نیست

تمام ان احساساتی که مدت هاست تجربه اشان نکردم یا شاید هیچ گاه حسشان نکردم را ازاد میکنی

و همچنان میگویی کاری نکرده ام

پس شاید کار ها در کاری نکردن تو معنا میشوند

اولین بار که با تو هم صحبت شدم نیرویی گرفتم که با گذشت زمان معنایش را فهمیدم

نیرویی شگفت انگیز نیرویی که روز به روز قوی تر و پر رنگ تر میشود

ان نیرو که شامل کل وجودت میشود منِ در حال غرق شدن در اقیانوس تاریک را روی اب خنک با نیلوفر های ابی زنده نگه داشته

قسم میخورم از روی شیشه های شکسته رد میشوم تا به تمام تو برسم

میدانی من تو را متعلق به خودم خواهم کرد هرچند طولانی بگذرد

همان طور که بدست اوردن الماس زمان زیادی میبرد اما ارزشش را دارد..

پ ن: تاحالا متن احساسی ای ننوشته بودم ولی میدونم این ارزشش رو داره.