خیلی وقت ها ما ادم های زندگیمان را خیلی تصادفی پیدا میکنیم از تصادفی در یک کلاس افتادن بگیر تا حرف زدن موقع انتظار و کلی از این اتفاقات که حضوری اتفاق میوفتد و ادم با دیگر ادم ها اشنا شده و همکلام میشود
یک مدل دیگر هم دوستی های مجازی است که میتوان گفت انها خیلی تصادفی و به قول معروف رندوم تر هم نیز هستن..این مدل همکلامی و بعد هم دوستی که در پای گوشی شکل گرفته معمولا یا زود تمام میشوند یا دیگری کلا محو میشود و کلا این دوستی ها بهم میریزد ولی گاهی وقت ها هم نه ادامه میابد و حتی به گونه ای ادمیزاد میتواند فردی خیلی شبیه به خودش پیدا کند و تبادل احساستی برقرار کند که با افراد حضوری نتوانسته اما یک مشکل هستاین دوستی ها مجازیست و خب طبیعتا خیلی از قابلیت های دوستی های حضوری را ندارد
حال چه میشود که ما ان دوست مجازی که خیلی هم دوسش داریم رو در جایی خارج از مجازی ملاقات کنیم؟. یک دیدار غیر منتظره ولی بشدت زیبا که حسی متفاوت و خاص را دارد که حتما یکبار باید تجربش کنید
حال بزارید این دیدار غیر منتظره خودم را تعریف کنم که واقعا حس تازه ای داشت
_۱۴۰۴/۱/۱۲_
شمارا نمیدانم ولی من به کتاب علاقه خاصی دارم پس برای این مکان چه چیز بهتر از انقلاب؟ نزدیک و صمیمی و یک فضای با حس خوب
" که با مترو هم میشود رفت"
پس چه بهتر که برای دیدار کسی که تابه حال او را ندیدیم به یک مکانی برویم که جفتمان دوست داریم
"بماند که بعد دوسال با اینکه جفتمان تهران بودیم توانستیم هم رو ببینیم"
خب کجا بودم؟ بزار از اول بگویم
در این روز که هوای بهاری ای نزدیک به تابستان داشت و بعد از درگیری های من با مترو اون هم در روز تعطیل که مترو دیر به دیر میامد و" نخندید ولی یک خط رو اشتباه رفتم و سه بار مجبور شدم مترو سوار شوم و چهل پنج دقیقه توی مترو علاف بودم"
و بلاخره به انقلاب امکانی که برای من همچیز مجازی به واقعیت تبدیل میشود رسیدم
لحظه اول دیدار ان ذوق اول و ناباوری که در چهره جفتمان وجود داشت و پنج دقیقه اول که مانده بودیم چی بگوییم و یک جورایی مانند خواب بنظر میرسید باز هم بماند خواستیم با بغل هم رو خفه کنیم. همینطور زمان گذشت و ما مشغول راه رفتن و دیدن کتاب و دنبال کتابی گشتن بودیم "عملیات هم با موفقیت انجام شد"و این میان تابلویی خریدیم"شب های پرستاره ونگوگ" و بعد از راه رفتن و خستگی در جایی که احتمالا شنیده اید " شیرینی فرانسه" چیزی گرفته ایم و مشغول شدیم باز هم بین خودمان بماند که وسطش با تابلوی مغازه فهمیدیم چه جای قدیمی ای حضور داریم و... زمان متاسفانه زود گذشت و بعد از اینکه به مترو تئاتر شهر رسیدیم و در خط خود سوار شدیم دیگر وقت خدافظی بود خدافظی از اتفاقی که شاید هیچوقت هم تصورش را نمیکردیم ولی حال که به واقعیت پیوسته بود دل کندن از ان سخت بود
.همیشه هم از خدافظی ها متنفر بودم اما در هرحال مجبورم انجامش بدهم
امروز واقعا بسیار حیرت انگیز بود امیدوارم شماهم بتوانید از این دیدار ها داشته باشید و مجازی هارا به حضوری تبدیل کنید و با کسی که ساعت ها در گوشی حرف زدید این بار صورت در مقابل صورت در کنار هم حرف بزنید و وقت بگذرونید
