نمیدانم واقعا شب چه دارد که انقدر مخوف و پر از ارامش و غم است
انگار شب که میشود انسان درد هایش یادش میاید از درد های ده سال پیش گرفته تا به حال. دیگر چیز پنهانی نیست و همه حقیقت خود را اشکار میکنند و حال ادم ها نقابی که تمام روز روی صورتشان بوده را برداشته و خود واقعیشان را نشان میدهند
بماند ان خود واقعی زیر پتو در حالی که با استینش اشک هایش را پاک میکند و به هر چیز فکر میکند قایم شده تا کسی از اندر احوالات واقعی او خبر دار نشود
راست میگویند شب اسرار عجیبی دارد
مخصوصا سکوت محضش که احساس ارامش و شاید هم سردرگمی ای به فرد میدهد ان سکوت محض باعث میشود دیگر ذهن مشغول چیز های متفرقه نشود و در ان سکوت به درد های عمیق خود بپردازد و درموردشان غصه بخورد و فکر کند و بار دیگر شکسته شود
علاوه بر این ها شب ارامش عجیبی هم دارد دیگر چیزی نیست که انسان را ازار بدهد و انسان میتواند برای چند ساعت از جامعه فرار کند و در سکوت کاری که میخواهد را انجام بدهد، هرکاری، بخواند، بنویسد و ببیند.. و دوباره وسط کارهایش در چاه عمیق تاریکی بهتره بگویم تاریک وجودش فرو میرود
نمیدانم چرا شب انقدر عجیب است ارامش بخش و غمگین ان هم همزمان؟ نتوانستم درکش کنم..
شما شب را چگونه توصیف میکنید؟ من که عمرا نمیتوانم در یک کلمه وصفش کنم شب برای من جایگاه و معنای عجیبی دارد و هنوز دیوانه وار دوستش دارم با این که اسیب زیادی هم میزند..
