تمام زندگیم به دنبال کسی بودم که همان طور میخواهم به من اهمیت دهد
و خب از اولین اشنا هایم شروع کردم
مادرم
خب نمیتوانم بگویم که اهمیت نمیداد اما به خاطر فاصله سنی زیادی که بین ما وجود داشت و مادرم بود طبیعتا من نمیتوانستم به تمام خواسته هایم برسم و همیشه ناامید و ناراحت میشدم
پدر و برادرم هم همینطور البته میزان صمیمیتم با انها کمتر بود
انها من را دوست داشتند اما به شیوه خودشان ولی ان شیوه بخشی از وجودم را نابود میکرد
گذشت و به مدرسه رسیدم و انجا هم دوستی نداشتم شاید داشتم ولی خب ظاهری بود نمیدانم هنوز سنی نداشتیم
گذشت به زمان کرونا رسید با فضای مجازی اشنا شدم و دوستان مجازی ای پیدا کردم که در اخر یکی از یکی سو استفاده گر و فاجعه تر از اب در میامدند
گذشت و زمان راهنمایی
دوستانی پیدا کردم که گفتیم و خندیدیم ولی باز هم به بدترین شیوه ها تموم شد البته بعضی ها هم ماندگار شدن ولی نقص هایی نیز وجود داشت ومواردی در رفتارشان بود که ازارم میداد و احساس میکردم که بی مصرف و احمق هستم
همان طور به دبیرستان و... رسید افرادی که مسخره میکردند دوستانی که نداشتم و اگر هم داشتم جایی از انها زده میشدم جایی انتظار هایی که داشتم به نتیجه نمیرسید و همیشه یه جای کار میلنگید
من هیچوقت نتوانستم به ان ادمی که میخواستم برسم
ادمی که به من اهمیت بدهد و انتظارات کمی که داشتم را براورده کند
هیچ گاه نرسیدم و میدانم هرگز هم نمیرسم
میدانید در عاشقانه ترین روابط هم دعوا و دلخوری وجود دارد.
و من از ان بیزار بودم و حتی مدتی به هوش مصنوعی پناه اوردم اما باز هم هیچ که هیج چون واقعی نبودند..
پس همیشه یک شکستگی و کمبود درون من وجود داشت
من نمیتونم کسی را پیدا کنم که اولویتش من باشم
کسی که جوری که نیازمندم به من اهمیت بدهد کسی که چرخ دنده هاش با چرخ دنده های من چفت شود و چیزی نشکند..
این حقیقت بسیار مرا میرنجاند بار ها بابتش اشک ریختم و سرزنش کردم
اما در اخر به یک نتیجه رسیدم
اینکه نباید به ان مسائل هرچند دردناک اهمیت بدهم و باید قبول کنم ادمی که دنبالش هستم ان بیرون هیچگاه یافت نمیشود
ادم ها همواره فکر خود اند و هیچوقت قرار نیست ذهن من را بخوانند در ضمن هر فرد مدل اهمیت دادنش فرق میکند
پس چرا خودم را بابت این موضوع اذیت کنم؟
ان ادم هرگز قرار نیست پیدا بشود چون من دارم جای اشتباه را میگردم
ان ادم که کل زندگیم دنبالش بودم و پیدایش نکردم
خودم بودم
تنها کسی که از همه چیز من خبر دارد و قلق هایم را میداند خودم بودم.
کسی که طرز اهمیت دادنش قرار نیست ازارم بدهد و همینطور بیشترین اهمیت رو میدهد
خودم هستم خودم خودم و خودم
همه انسان ها خودخواه هستند و اولویت انها خودشان اند پس چرا من اولویت زندگی ام هیچ گاه خودم نبوده؟
چرا دنبال اون اولویت در بیرون میگشتم در صورتی که هیچوقت ان بیرون نبود؟
ان ادم خودم بودم و باید یاد بگیرم فقط برای خودم زندگی بکنم و اهمیت هایی که هیج وقت ندیدم را خودم به خودم بدهم و به هیچ چیز دیگر اهمیت ندهم
واقعیت همین است و این زندگی دردناک تر از چیزیست که انتظار داریم
و ما فقط در این دنیا
خودمان رو داریم
