کافه سینا

امروز که بیدار شدم حوصله خونه موندن نداشتم

دلم خواست برم بشینم تو کافه سینا ، رو اون میز دونفره؛ همون میز که پاتوقمون بود.

باید می‌رفتم و جای خالیشو می‌دیدم و بیشتر از قبل انتظار اومدنشو می‌کشیدم؛

حوصله آرایش کردن هم نداشتم و از خونه زدم بیرون.

رسیدم جلوی کافه ؛دیدم انگار کسی توش نیست؛ چند قدم رفتم داخل و پرسیدم : "تعطیلین؟"

یکی از ته کافه با صدای بلند گفت:"ماه رمضونه خانوم، هشت به بعد درخدمتیم"

رفتم جلوتر، گفتم:"نمیخوام چیزی بخورم، یه چند دقیقه فقط خواستم بشینم اگه امکانش هست؛ مشتری ثابتتونم."

از پشت پیشخون یه نگاهی بهم کرد و گفت:" اشکالی نداره،راحت باشین. فرشاد، حواست باشه خانوم چیزی لازم داشتن بیاری براشون."

گفتم:" نه ،چیزی میل ندارم ممنون."

رفتم اون گوشه دنج کافه و همون میز دونفره؛

چندثانیه گذشت و تو سکوت کافه یاد سالهای قبل و هردیدارمون افتادم که تا می‌نشستم دستاتو میذاشتی رو دستام و دلم قرص میشد به بودنت.

همه لحظه های باهم بودنمونو مرور می‌کردم و بغضم گرفت از اینکه نبودی تا دستتو بگیرم و خیره بشم به چشمات که برام دلبری میکردن...

برام حرف می‌زدی و می‌خندیدی و من که محو نگاهت بودم و صداتو نمیشنیدم؛ تا دستمو نیشگون میگرفتی و با اون لبخند قشنگت می‌گفتی " کجا سیر میکنی #دلبر ؟ "

دلم هری می‌ریخت وقتی اینطوری صدام میکردی؛ دستاتو محکم‌تر میگرفتم و می‌گفتم " به تماشای تو مشغولم جان دلم... "

تو همون حال و هوا پرسه می‌زدم که با صدای کافه‌چی از اون روزا برگشتم به الان؛ انگار فهمیده بود چرا اینجام و به شاگردش گفت "اون چندتا میزو بذار بعداً مرتب کن."

می‌خواست این گوشه دنج، آروم بمونه و خلوت من خراب نشه؛

به صندلی رو به روم نگاه میکردم که خالی بود و هنوز هم انتظار اومدنتو می‌کشیدم...

؛

جان دلم؛ طبق قرارمون هر #جمعه اینجام؛ یک سال از رفتنت میگذره و من جمعه ها با این میز دونفره تنها موندم؛

کاش تو هم یه روز تو بی‌حوصلگیات یادت بیاد که یکی رو تو این گوشه دنج تنها گذاشتی و باید به دادش برسی؛..

گفتن هشت به بعد در کافه رو باز میکنن،

شاید بیای،

منتظرتم...

[برگرفته از روزمرگی های دخترانه]