میخواهم بگویم جسم انسان محدود است. ( به زمان، انرژی، توان و ...)
این طراحی خداوند است.
محدودیت یک رحمت است.
اما روح انسان نامحدود است.
- به سوره والعصر توجه کنیم:
ایمان انسان بینهایت است.
ایمان هرچه بیشتر، عمیقتر، شیرینتر.
ایمان تمامشدنی نیست.
عمل صالح بینهایت است.
هر کار خوب، دری به کار خوب بعدی باز میکند.
حق بینهایت است.
حقیقت پایان ندارد.
صبر بینهایت است.
هر مرحله، صبر تازهای میخواهد و میسازد.
داشتم درباره کارکرد دوپامین میخواندم، دوپامینهایی که امروزه خیلی سریع به انسان تزریق میشود، مثل اسکرول کردن در شبکههای مجازی.
دزدان توجه و انرژی انسان.
دزدان سرگردنه هستی انسان.
اینها دوپامین فیک است و انسان را خسته میکند، گفتیم انسان محدود است، اما اینجا فضای نامحدود است ...
اما چرا دوپامین معنوی (سوره والعصر) که خدا گفته است، انسان را خسته نمیکند؟ چون اینها دوپامین فیک نمیدهند، دوپامین طبیعی و معنوی میدهند.
آرام، پایدار، رشددهنده. مثل چشمه، نه مثل سیل (فضای مجازی)
پس جسم انسان محدود است، این قانون آفرینش است.
ولی در ایمان، عمل صالح، حق و صبر محدود نیست و این راه نجات است.
بینهایت را در خدا بجو، نه در گوشی و اسکرول کردن، نه در مدیا، نه در خشم، نه در شهوت، نه در حق به جانب بودن، نه در جر و بحث کردن، نه در خور و خواب زیاد، نه در پورن دیدن، نه در چشمچرانی، نه در کافئین، نه در پول، نه در غیبت، نه در قضاوت، نه در مقایسه و ...
اینها همه بینهایت های توخالیاند. هرچه بیشتر، خستهتر. چون طراحی خدا نیست، طراحی نفس است.
در طراحی خدا خسته نمیشوی، آنجا آرام میگیری.
انسان برای بینهایت ساخته شده، ولی بینهایتِ خدا.
هر بار خواستی بینهایت را در جایی بجویی، از خودت بپرس: «این من را به خدا نزدیک میکند یا دور؟»
زندگیات را در مسیر خودش خرج کن تا آرام گیری،
تو برای بینهایت ساخته شدهای.
فقط جای درستش را انتخاب کن.
شیطان میخواهد: تو را از بینهایتهای خدا دور کند، با بینهایتهای تو خالی و فیک.