ویرگول
ورودثبت نام
مهراد
مهرادیه دهه هفتادی که افکار خیلی خوبی راجب زندگی داره
مهراد
مهراد
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

چند جمله درباره خودم واحساسات درونیم

.


من خيلي سردم. من تا به حال هيجان زده نشدم. اگر هم شده باشم، نه خودم فهميدم، نه بقيه. چون بلد نيستم چجوري بايد بروزش بدم. با خودم خيال مي كنم خوب نيست آدم جلوي بقيه ذوقش رو نشون بده. درسته، من خيلي خوب مي تونم كلمه هارو از توي مغزم بكشونم روي كاغذ اما نمي تونم بيارمشون روي زبونم...من رابطم با قلم و كاغذ خيلي قويه، يه جوري كه راحت مي تونم حقايق يا تخيلاتم رو به كمكشون به اشتراك بذارم و زياد مي تونم احساساتم رو تبديل به داستان يا شعر كنم. ولي هروقت با كسي كه دوستش دارم چشم توو چشم مي شم، اصلا نمي تونم بهش نگاه كنم و كلمه هاي قشنگ و عاشقانه اي كه توو ذهنم دارم رو بهش بگم. حرف هاي ديگه رو زياد مي شه زد اما راستش من هنوز بلد نيستم احساساتم رو بروز بدم. حتي وقتي يكي سوپرايزم مي كنه يا بهم كادو مي ده نمي دونم چي بايد بگم، فكر مي كنم زدن يه لبخند و گفتنِ "مرسي قشنگه، خوش حالم كردي " مناسب باشه. من نمي تونم مثل بقيه بالا و پايين بپرم و داد بزنم عاشقتم، يا توي جمع، وقتي پس از مدت ها ديدمش، بپرم سمتش و محكم بغلش كنم. يا حتي نمي تونم وقتي توي خيابون با يكي ديگه مي بينمش برم جلو و يقه ي طرف رو بگيرم و داد و بي داد كنم، من فقط بلدم نگاهشون كنم و بعد يه جوري كه منو نبينن از كنارشون آهسته رد شم. من خيلي بي احساسم، جوري كه يادمه وقتي كوچيك تر بودم هيچ وقت بعد از اتمام سال تحصيلي دلم براي رفيق هام تنگ نشد و وقتي دوباره سال تحصيلي جديد شروع شد از ديدنشون ذوق نكردم. جديدا فهميدم اصلا من دلم براي رفيق هام تنگ نمي شه. من زيادي سردم، شايد واسه اينه كه هميشه همه چيو توي خودم مي ريزم و آتيشم رو درون خودم نگه مي دارم...انگار بروز يك سري واكنش ها برام ممنوع شده. من حتي گفتنِ "عزيزم" رو به زور توي مكالمه هام جا مي دم. شايد خيلي جاها نوشته باشم براش مي ميرم و شايد هم يك زمان واقعا اين كار رو كردم، بدون اينكه روزي بتونم به زبونم بيارمش. يا شايد وقتي تنها شديم يك هو آروم بغلش كنم، اما هيچوقت نتونم بهش بگم بيا بغلم. انگار گفتن اين كلمه ها جلوي اون برام ممنوع شده. نه اينكه اون ممنوع كرده باشه، چون شايد اون واقعا خوش حال شه از اينكه جلوش بشينم و مدام ازش تعريف كنم و بگم چقدر عاشقشم. من از وقتي يادم مياد فقط بي صدا گريه كردن و خنديدن رو بلد بودم، بدون هيچ ذوق و هيجاني. نمي دونم كي و كجا من اينطوري شدم. من از اين ها هم حتي بدتر بودم! تا اينكه اون از راه رسيد و آتيش درونم رو روشن كرد، اما بيرونم...وقتي اون اومد، من شكل گرفته بودم، زندگي همچين چيزي از من ساخته بود. درسته كه از درون مي سوختم اما بيرونم هنوزم خاموش و سرد بود. فهميدم ديگه دير شده! و اينو وقتي فهميدم كه ديدم خاكستراشو باد داره با خودش مي بره...

نویسندگیدرباره منعشقفرهنگ
۲
۰
مهراد
مهراد
یه دهه هفتادی که افکار خیلی خوبی راجب زندگی داره
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید