آدم ها

همیشه ارتباط برقرار کردن با آدما برام سخت بوده و هست.

چون هیچوقت کسیو درک نکردم . . .

فکر میکنم اونا از ما انتظار دارن مثل کارخونه ی تولید کنسرو باشیم ، هممون یه کنسرو ، یه مدل ، یه مزه با بسته بندی و اسم متفاوت.

و درواقع ما شبیه هم نیستیم و این شبیه نبودن دلیل بر بد بودن یا خوب بودن کسی نیست .

بعضی وقتا بزرگترا مارو قبول ندارن ، نه چون ما کارمون اشتباس ! چون فقط طبق قوانین و عقاید اونا نیست ، و این تقصیر کسی نیست .

چون هیچوقت و هیچ جا به ما نگفتن باید هم دیگه رو با تفاوت هامون بپذیریم ، بلکه گفتن این رواله پس درسته و توعم هم رنگ جماعت شو.

و تا تونستن مارو از حرف مردم ترسوندن و این مردمم حتی نخواستن از خودشون دفاع کنن و بگن نه بچه از حرف ما نترس ، خواستن خفن بنظر برسن و شروع کردن به حرف زدن و ترسوندن ما ، و حالا که بزرگ شدیم ازمون میخوان باهاشون ارتباط برقرار کنیم و تو جمع و مهمونی سکوت نکنیم ، لبخند بزنیم و شروع به حرف زدن کنیم و اجتماعی باشیم ، ولی مگه آسونه ؟

به شخصه به عنوان یه جوان ۱۹ ساله اصلا برام آسون نیست تو جمع بزرگترا باشم و باهاشون ارتباط برقرار کنم .

گیر دادن به ارایش کردن و مدل لباس پوشیدن

نظر دادن راجب درسو دانشگاهو رشته تحصیلی

شروع کردن به نصیحت کردن و اینکه هرکاری تو داری میکنی غلطه و این که من میگم درسته.

و تو مجبوری تمام مدت گوش بدی ، لبخند بزنی و سکوت کنی چون اگه حرف بزنی دخترِ پررویی هستی و داری به اونا بی احترامی میکنی.

من تا الان خیلی کارا کردم تا مقبولیت دیگرانو بدست بیارم ولی میخوام از الان به بعد تک تک اونارو کنار بزارم و خودم باشم ، چیزی که خودم قبولش دارم.

کسی بزرگه که بزرگی و احترام خودشو حفظ کنه وگرنه سن که فقط یه عدده.

دیگه نمیترسم

خجالت نمیکشم

اولیتم خودمم

و به انتخابای خودم احترام میزارم

سکوت نمیکنم و حرفمو میزنم

حتی اگه دخترِ بدِ داستان بشم ، میخوام خودم باشم و بخاطر خودم زندگی کنم ، نه اینکه از ترس حرفه کسی سکوت کنم .

این منم !