لذت جهانِ دیگری

فکر می‌کنم بزرگ‌ترین لذت زندگی من کشف آدم‌ها و دنیاهای عجیبی باشد که هر کدام با خودشان این طرف و آن طرف می‌برند.

اینکه بفهمم چرا کسی یک آهنگ را صد بار گوش می‌دهد، چرا از شنیدن یک اسم لبخند می‌زند، از چه چیزی می‌ترسد و چه اتفاق کوچکی در گذشته، آدم امروزش را ساخته است.

گاهی کسی را مدت‌هاست می‌شناسی و ناگهان با یک جمله، یک خاطره یا حتی انتخاب یک ترانه، دری به رویت باز می‌کند که اصلا نمی‌دانستی وجود دارد. تازه می‌فهمی تمام این مدت فقط توی راهروی ورودی خانه‌اش قدم زده‌ای.

البته کشف آدم‌ها با سرک کشیدن به زندگی‌شان فرق دارد. بعضی درها را باید منتظر ماند تا صاحب‌خانه خودش باز کند. بعضی‌ها را هم هیچ‌وقت باز نمی‌کند. حق هم دارد. قرار نیست آدم همه جای خانه‌اش را به مهمان نشان بدهد.

برای من جذاب‌ترین قسمت ماجرا، دیدن دنیا از چشم دیگری است. اینکه چیزهایی را نشانم بدهد که هزار بار از کنارشان گذشته‌ام و ندیده‌ام.

و راستش، از اینکه هیچ آدمی را نمی‌شود یک بار برای همیشه شناخت، خوشحالم. وگرنه با این همه سالی که قرار است زندگی کنیم، دنیا خیلی زود حوصله‌مان را سر می‌برد.