لذت متن از همان لحظه‌ای شروع می‌شود که می‌فهمی متن بیش از آنکه حامل یک معنای ثابت باشد، میدانی برای بازی است. میدان برخورد تخیل و واقعیت؛ صحنه‌ای است که در آن خواننده هم‌زمان هم خالق است و هم مفسر. متنی که می‌خوانی مثل موجودی زنده نفس می‌کشد؛ هر بار که سراغش می‌روی پوست تازه‌ای می‌اندازد، شکل دیگری به خود می‌گیرد و از دل نشانه‌ها و رمزها دوباره زاده می‌شود.
آنچه در آغاز همچون صحنه‌ای برای خوانش و تفسیر ظاهر می‌شود، به‌تدریج بدل می‌شود به تجربه‌ای شخصی‌تر؛ تجربه‌ای که خواننده را از تماشاگر بیرونی به درگیرِ درونی بدل می‌کند و او را در چرخه‌ی زایش بی‌پایان معنا غوطه‌ور می‌سازد.
لذت متن در همین رفت‌و‌برگشت‌های پنهان است؛ جایی که معنا نه یک‌بار و برای همیشه، بلکه در برخورد پیوسته‌ی خواننده با واژه‌ها شکل می‌گیرد. هر بار که به سراغ متن می‌روی، واژه‌ها آینه‌ای تازه می‌شوند؛ بازتابی از حال و احوال درونی تو، نه حقیقتی قطعی. همین‌جا لذت شروع می‌شود: لذتی که نه صرفاً از فهمیدن، بلکه از لمس کردن جریان سیال زبان می‌آید.
مثل وقتی که «جنگ و صلح» را پس از ده سال دوباره می‌خوانی و کتابی تازه می‌یابی. کلمات همان‌اند، اما معناها دیگر همان معناها نیستند؛ درمی‌یابی آنچه عوض شده نه کتاب، بلکه تویی. این تویی که در طول زمان دگرگون شده‌ای و حالا چیزهایی می‌بینی که پیش‌تر از نگاهت پنهان بود. لذت متن شبیه کشف یک راز است، رازی که مدام تغییر شکل می‌دهد. راز در کلمات نیست، در فاصله‌ی میان کلمات است.
در این نگاه، خواندن نه مصرف کردن یک معنا، بلکه مشارکت در آفرینش است. متن همان‌قدر که از نویسنده است، از خواننده هم هست. شاید به همین دلیل است که هرکس، لذت متن را در جای دیگری پیدا می‌کند: یکی در تجربه‌ی نوشتار به‌مثابه‌ی آینه، یکی در رها شدن در سیالیت زبان، یکی در شکوه آشفتگی، دیگری در بازی بی‌پایان دال‌ها، و آن‌یکی در لحظه‌ی کوتاهِ شفافیت.
لذت متن در نهایت همان چیزی است که رهایی می‌بخشد؛ رهایی از واقعیت سنگین، از تکرار، از سکوت. و این رهایی، هر بار، چهره‌ای تازه به خود می‌گیرد.
