شب‌ها چه ساعتی خوابتان می‌برد؟

منظورم این نیست که چه ساعتی به رختخواب می‌روید. منظورم این است که دقیقاً چه لحظه‌ای به خواب می‌روید.

احتمالاً در کودکی بارها این کار را امتحان کرده‌اید: به تخت رفته‌اید و کمی که چرتتان گرفته، از خودتان پرسیده‌اید «الان خوابم؟».

و البته آن‌موقع دقیقاً زمانی بوده که خواب نبوده‌اید؛ یا هنوز به خواب نرفته بودید، یا تازه از خواب بیدار شده بودید.

واقعیتش این است که دانستن جواب این سؤال ممکن نیست: اول به تختخواب می‌روید، بعد چشمانتان گرم می‌شود ... بعد آفتاب می‌زند و وقتش شده که بیدار شوید.

دگرگونیِ باورها نیز دقیقاً به همین شیوه عمل می‌کنند.

ما هیچ‌وقت نمی‌دانیم دقیقاً در کدام لحظه تغییر کردیم. هیچ نشانه‌ی روشنی ندارد. نه زنگی به صدا درمی‌آید، نه نوری روشن می‌شود، نه چیزی درونمان می‌گوید «الان اتفاق افتاد».
فقط مدتی بعد، در مواجهه‌ای ساده، در گفت‌وگویی پیش‌پاافتاده، یا در آینه‌ای معمولی، متوجه می‌شویم دیگر همان آدم قبلی نیستیم.
باورهایی که زمانی مثل جانمان از آن‌ها دفاع می‌کردیم، حالا بی‌دفاع مانده‌اند. چیزهایی که زمانی می‌ترساندمان، حالا فقط لبخندی مبهم بر لبمان می‌آورند.
تغییر، نه حادثه‌ای بزرگ، بلکه نوعی «رخ دادن خاموش» است؛ چیزی بین دو لحظه، جایی در نیمه‌هوشیاری، در آن ناحیه‌ی مه‌آلودی که هیچ‌کس نمی‌تواند نقشه‌اش را بکشد.

هیچ‌کس نمی‌داند از چه زمانی بزرگ شد.
هیچ‌کس نمی‌داند از کِی دیگر از پدرش نترسید.
یا از کِی دیگر به بازگشتِ کسی امید نداشت.