دلتنگی فقط این نیست که دلت بخواهد کسی را ببینی.
گاهی دلتنگی وقتی با کنجکاوی آمیخته می‌شود، حاصلش می‌شود نظریه‌پردازی درباره راه‌های عجیب و غریب ارتباط با کسی که دیگر نیست. این‌که چه جمله‌ای ممکن است نظرش را عوض کند، چه بهانه‌ای زیادی بهانه به نظر نمی‌رسد، یا چطور می‌شود قانعش کرد که فقط یک ارتباط ساده داشته باشید، بدون برگشتن، بدون توقع، بدون خراب کردن چیزی.
دلتنگی وقتی با امید آمیخته می‌شود، از کوچک‌ترین نشانه‌ها برای خودش معنا می‌سازد. یک لایک، یک بازدید، یک آهنگ، یک جمله مبهم، یک حضور کوتاه آنلاین. ذهن شروع می‌کند به ساختن روایت‌هایی که شاید هیچ‌کدام واقعی نباشند.
دلتنگی وقتی با منطق آمیخته می‌شود، تبدیل می‌شود به جلسه‌ای طولانی با خودت. مزایا و معایب تماس گرفتن را می‌نویسی، احتمال جواب دادن را تخمین می‌زنی، سناریوهای مختلف را مرور می‌کنی و آخرش باز هم هیچ نتیجه‌ای نمی‌گیری.
دلتنگی وقتی با غرور آمیخته می‌شود، خودش را پنهان می‌کند. می‌گویی مهم نیست. می‌گویی تمام شده. می‌گویی حتی اگر برگردد هم دیگر نمی‌خواهم. ولی ته همه این جمله‌ها هنوز یک سوال کوچک زنده است: اگر خودش پیام بدهد چی؟
دلتنگی وقتی با خشم آمیخته می‌شود، آدم را وادار می‌کند تمام چیزهایی را که دوست داشته، دوباره با بدترین تفسیر ممکن مرور کند. انگار اگر بتوانی گذشته را زشت‌تر کنی، نبودنش هم آسان‌تر می‌شود.
دلتنگی وقتی با حافظه آمیخته می‌شود، جزئیات بی‌اهمیت را از جاهای عجیبی بیرون می‌کشد. یک کلمه، یک مدل خندیدن، یک ساعت خاص از شب، یک مسیر، یک غذا، یک جمله که آن موقع اصلا مهم نبود.
دلتنگی وقتی با خیال آمیخته می‌شود، مکالمه‌هایی می‌سازد که هیچ‌وقت اتفاق نمی‌افتند. تو سوال می‌پرسی، او جواب می‌دهد، توضیح می‌دهید، می‌خندید، شاید حتی بالاخره همدیگر را می‌فهمید.
دلتنگی وقتی با واقع‌بینی آمیخته می‌شود، شاید از همه دردناک‌تر باشد. چون دقیقا می‌دانی چرا تمام شده. می‌دانی چرا نباید برگردد. می‌دانی شاید نبودن بهترین شکل ممکن این رابطه است.
و با این حال، دلتنگی سر جایش می‌ماند.
چون فهمیدن این‌که کسی نباید باشد، الزاما باعث نمی‌شود دیگر دلت نخواهد باشد.
