یکی از مزایای بزرگسالی این است که دل آدم مثل قبل بی‌صاحب نیست؛ برای خودش یک کلید روشن/ خاموش دارد که اختیارش به طور کامل دست خودت است. یک روز با تمام وجودت سمت کسی یا چیزی کشیده می‌شوی، و روز بعد وقتی می‌فهمی آن دلبستگی راه به جایی نمی‌برد، کافی است فقط دکمه‌ی خاموش را بزنی و بعدش همه‌چیز ساکت می‌شود. دیگر نه خبری از گریه‌های طولانی کودکی هست، نه آویزان شدن‌های بی‌پایان نوجوانی؛ فقط یک قطع‌و‌وصل ساده که بهت اجازه می‌دهد سبک‌تر و بی‌حسرت‌تر، ادامه بدهی.
آدمای خوشگل نامرئی‌ان. در واقع ما هیچ وقت خود اون آدم رو نمی‌بینیم. فقط ظاهر زیباش رو می‌بینیم. اون‌قدر نگاه اسیرِ ظاهر می‌شود که مجال عبور به درون اون فرد رو پیدا نمی‌کند. آدم‌ها مسحور زیبایی می‌شوند، خیره در پوسته، و پشت این جذابیت چیزی جا می‌ماند: خودِ واقعی، صدای خاموشی که هیچ‌وقت شنیده نمی‌شود. زیبایی، به‌جای اینکه پلی باشد، دیواری می‌شود میان او و جهان. این سکوتِ تحمیلی کم‌کم تبدیل می‌شود به مارپیچی بی‌پایان که در نهایت او را وادار می‌کند خودش را صرفاً در سطح تعریف کند؛ به‌عنوان تصویر، نه صدا. هر تلاشی هم برای عبور به عمق، شبیه اجرای نمایشی مضحک دیده می‌شود؛ انگار یک نقش اشتباه بازی کرده باشد. نتیجه این است که انسانی که می‌توانست روایت‌های درونی‌اش را بسازد و عرضه کند، به عکسی تخت و سطحی فروکاسته می‌شود، چون جهان تاب دیدن پیچیدگی‌اش را ندارد.
