شب‌هایی هست که تا صبح چشم روی هم نمی‌گذارم و صبح، با سری سنگین و قدم‌هایی معلق راهی کار می‌شوم. گیجیِ خوشایندی در تنم می‌پیچد؛ نه بیداری‌ام کامل است و نه خوابم. انگار میان دو جهان قدم می‌زنم: یکی پر از خستگی و دیگری سرشار از سبکی. همان بی‌قراریِ خلسه‌واری که همزمان آزارم می‌دهد و آرامم می‌کند. عجیب است، اما همین شکنجه‌ی کوچکِ خودخواسته، به شکلی پنهان لذت‌بخش است؛ شبیه زخمی که آدم مدام با انگشت لمسش می‌کند تا مطمئن شود هنوز درد زنده است.
انتخاب غذا برای ناهار و شام، گاهی شبیه ورق زدن آلبوم رنگ‌باخته‌ی خاطره‌ها است؛ پر از اسم‌ها و مزه‌ها، اما هیچ‌کدام به دل نمی‌نشینند. یخچال پر است، رستوران‌ها بازند، ولی میل آدم تهی می‌شود؛ انگار زبان و معده با هم قهر کرده باشند. پشت هر «چی بخوریم؟» یک بی‌حوصلگی عمیق خوابیده، یک خستگی از تکرار. غذاها فقط اسم عوض می‌کنند، اما همان طعم‌های همیشگی‌اند که دیگر خوشیِ روز اول‌شان را ندارند. این‌جاست که ناهار و شام نه فقط وعده‌ای برای سیر شدن، که بهانه‌ای برای مواجهه با بی‌میلی‌های پنهان درونت می‌شوند.
مطمئنم قصه‌ها هنوز توانایی جادو کردن دارند، اما انگار سینما در جایی از مسیر چیزی را از دست داده که برای من دیگر برنمی‌گردد. مدتی است فیلم‌ها از مقابلم رد می‌شوند بی‌آن‌که ردّی بگذارند، در حالی که روزگاری همین تصاویر می‌توانستند تا روزها ذهنم را پر کنند. هر چه زمان می‌گذرد، این بی‌میلی شدیدتر می‌شود. با این حال، کتاب‌ها هنوز برایم زنده‌اند؛ به‌ویژه وقتی می‌بینم کتاب‌ها هنوز توانایی غافلگیرکردنم را دارند، بی‌آن‌که جلوه‌ای ویژه لازم باشد..
گاهی حس می‌کنم صفحه‌هایم در شبکه‌های اجتماعی تبدیل شده‌اند به اتاقی پر از سر و صدا، پر از چراغ‌های چشمک‌زن بی‌معنا، اما بی‌هیچ حرفی که به دلم بنشیند. اسکرول می‌کنم و تصاویر و جملات از مقابلم رد می‌شوند، سبک و سطحی، مثل حباب‌هایی که در همان لحظه‌ی دیدن می‌ترکند. نمی‌دانم تقصیر از من است که مسیر را گم کرده‌ام یا این‌که جاده‌ی محتوا واقعاً به بیراهه رفته. هر چه هست، گاهی فکر می‌کنم آن جرقه‌های کوچکِ کشف، آن پست‌هایی که روزی می‌توانستند ذهنم را روشن کنند، حالا به‌ندرت پیدا می‌شوند؛ انگار باید با ذره‌بین به دنبالشان گشت.
