همیشه دیر می‌رسم؛ انگار در من ساعتی کار گذاشته‌اند که هیچ‌وقت با جهان هماهنگ نمی‌شود. قطار می‌رود، جلسه شروع می‌شود، روز کاری آغاز می‌شود، و من تازه در میانه‌ی راه‌ام. دلیلش را دقیق نمی‌دانم، فقط می‌دانم این «دیر رسیدن» دیگر بخشی از هویتم شده، مثل خال کوچکی که روی پوست باشد و نتوانی پاکش کنی. جایی خوانده بودم اسمش «سندروم دیررسیدن مزمن» است، اما برای من بیشتر شبیه نفرینی شخصی‌ست؛ نفرینی که می‌گوید هر جا بخواهی برسی، کمی بعد از زمانش خواهی بود، حتی اگر همه‌چیز را از شب قبل آماده کرده باشی.
بعضی آدم‌ها انگار از قانون بی‌ثباتی ساخته شدن؛ همیشه یک قدم جلوتر از پیش‌بینی‌هات همه چیز رو خراب می‌کنن. این‌جور روابط مثل نشستن روی صندلی لق می‌مونه؛ هر لحظه ممکنه تعادلت رو از دست بدی. هیچ نشانه‌ای از منطق یا ثبات در رفتارشان پیدا نمی‌شود؛ انگار با نقشه‌ای که فقط خودشان بلدند بازی می‌کنند و تو همیشه یک قدم عقب‌تر، گیج و بی‌دفاع، مجبور می‌شوی عواقب تصمیم‌هایشان را جمع کنی. کنارشان بودن بیشتر شبیه زندگی در دل طوفان است: پر از غافلگیری، پر از بی‌اعتمادی.
بعد از هر فروپاشی درونی، چیزی در عمق جان دوباره بیدار می‌شود. شبیه سلول‌هایی که پس از زخم از نو می‌رویند و پوست نو می‌سازند، آدم هم پس از عبور از بحران به شکلی دیگر خود را بازمی‌آفریند. حس می‌کنی آن آدم سابق دیگر نیستی؛ انگار بخشی از تو در توفان نابود شد و حالا جریانی تازه در رگ‌هایت می‌دود. در سکوت بعد از هیاهوی اندوه، رؤیاها آرام آرام برمی‌گردند، بافته می‌شوند در کنار حقیقتی که تجربه‌اش کرده‌ای. باززایی همین است: ایستادن روی ویرانه‌ها و فهمیدن این‌که هنوز می‌شود ادامه داد، اما این بار با چشمانی که چیزهای بیشتری دیده‌اند.
هیولای درونی همیشه جایی در اعماق کمین کرده؛ همان بخشی از وجود که ترجیح می‌دهی نبینی و انکارش کنی. مثل ضحاکی که سال‌هاست در دل کوه به بند کشیده شده، اما هنوز زنده است و نفس می‌کشد. هر از گاهی صدای زنجیرهایش به گوش می‌رسد، لرزشی درونت می‌دواند و یادآوری می‌کند که سرکوب، مرگ نیست. مواجهه با این تاریک‌ترین خصیصه‌ها ترسناک است، اما اجتناب‌ناپذیر؛ چون اگر روزی هیولا از بند رها شود، دیگر هیچ انکاری جلوی بلعیدنش را نمی‌گیرد. شاید تنها راه نجات، شناختن و پذیرفتن او باشد؛ نه برای آزاد کردنش، بلکه برای نگه‌داشتن تعادل میان روشنایی و تاریکی درون.
