
امروز یک برنامهی مخفی دارم.
نه قراره کسی بفهمه، نه قراره چیزی لو بره. فقط خودمم و یک لبخند نصفه نیمه که هر از گاهی بیاختیار روی صورتم میشینه.
وقتی صبح داشتم مسواک میزدم، یک لحظه توی آینه به خودم نگاه کردم و فهمیدم که چشمهام یه چیزی رو قایم میکنن. یه جور برق کوچیک، یه جور بیقراری شیرین.
انگار خودم هم کامل نمیدونم چی در انتظارمه، فقط یه حس عمیق میگه که قراره امروز، یه روز متفاوت باشه.
لباسهامو با دقت انتخاب کردم، نه برای دیگران، چون دلم میخواست امروز خاص باشه، حتی اگه خاص بودنش فقط توی ذهن خودم جریان داشته باشه.
یه جوری انگار دارم با خودم قرار میذارم، نه با کسی دیگه. یه جور ادای احترام به حال خوبِ بیدلیل.
چیز زیادی نمیگم. فقط اینو بدون: بعضی روزها، با یک قرار کوچکِ پنهانی، با یک تصمیم شخصی که فقط برای خودته، با یک نقشهی نیمهمرموز که هیچکس ازش خبر نداره، حال آدم خوب میشه.
انگار زندگی یههو یه رمز کوچیک بهت داده باشه که فقط تو بلدی تفسیرش کنی.
گوشی رو روی سایلنت گذاشتم. به چند تا پیام جواب ندادم. انگار دلم میخواست کسی مزاحم این هیجان نشه.
یک عالمه کار بود که میتونستم انجام بدم، ولی سراغ هیچکدوم نرفتم. چون فقط منتظر اون یه لحظهم؛ لحظهای که برنامهی مخفیم شروع میشه.
شاید فقط جایی برم که هیچکس منو نشناسه. شاید لحظهای پیش بیاد که شبیه هیچکدام از لحظههای قبلیام نباشه. شاید مکثی باشه در میانهی شلوغی، یا نگاهی که چیزی نگه، اما خیلی چیزها را بفهمونه.
مهم نیست قراره چه اتفاقی بیفته، مهم اینه که اون لحظه، فقط مال منه.
امروز اون روزه.
و من خوشحالم.
اگه امشب کسی ازم بپرسه: «خب، امروز چی کار کردی؟»
میخندم و میگم: «اتفاق خاصی نیفتاد… فقط یه روز خوب داشتم.»
اما من و فقط من میدونم امروز چی بود.
یه روزِ مخصوص، برای دلم.
یه راز کوچیک، با طعم آزادی.