
گاهی به بعضی سؤالها سالها فکر میکنم—نه برای پیدا کردن جوابشان، بلکه چون حس میکنم اگر واقعاً پاسخی برایشان وجود داشته باشد، تحمل شنیدنش را ندارم.
مثلاً چرا با تمام صداقت و حضورم، کسی نماند؟
یا چرا با تمام تلاشم، نشد؟
یا چرا بعضی زخمها به جای ترمیم، فقط یاد میگیرند بیصدا خونریزی کنند؟
در جهانی که مدام از ما پاسخ میخواهد—تحلیل، وضوح، جمعبندی—چه خوب که بعضی چیزها برای همیشه بیجواب میمانند.
این بیجوابیها یک جور پناهاند؛ گاهی حتی لطفاند. چون بعضی جوابها، اگر پیدایشان کنیم، فقط ویرانمان میکنند.
جوابی که بگوید: «تو کافی نبودی»،
یا «او هیچوقت واقعاً نمیخواست بماند»،
یا «حق با تو نبود»...
چه چیزی را درست میکند؟ هیچ.
فقط ویرانی را رسمیتر میکند.
بیجواب ماندن، گاهی تنها راهیست که تجربههایمان هنوز قابلتحمل بمانند.
یک پرده نازک بین ما و حقیقتهایی که اگر بشنویمشان، دیگر نمیتوانیم ادامه دهیم.
از طرفی، بعضی چیزها را هم واقعاً نمیتوان توضیح داد.
عشقهایی بودهاند که منطقشان را نفهمیدیم،
جداییهایی که توجیهشان هیچوقت قانعکننده نبود،
و خاطراتی که با گذشت زمان فقط عمیقتر شدند، نه کمرنگتر.
بیجوابی کمکمان میکند فروتن بمانیم.
کمکمان میکند بنویسیم، روایت کنیم، نفس بکشیم—بدون اینکه همه چیز را به کلمات خلاصه کنیم.
دنیا انگار خودش میداند کجا باید ساکت بماند.
و ما هم کمکم یاد میگیریم به این سکوت احترام بگذاریم.
نه بهخاطر ناتوانیمان در دانستن،
بلکه چون گاهی ندانستن، نوعی هوشمندی و محافظت است.
شاید راز بعضی زیباییها و دردها، در همین ناتمام بودن، در همین بیجوابی ابدیست.
و چه خوب که بعضی چیزها... برای همیشه بیجواب میمانند.
این جمله—«چه خوب که بعضی چیزها برای همیشه بیجواب میمانند»—دعوتیست به آشتی با ابهام، با چیزهایی که نمیدانیم، نمیفهمیم یا نمیتوانیم توضیحشان بدهیم.
در جهانی که مدام از ما پاسخ، تحلیل، نتیجه و وضوح میخواهد، بیجواب ماندن بعضی سوالها یک جور پناه است، شاید حتی مقاومت در برابر سادهسازی تجربههای پیچیدهی انسانی.
شاید راز بعضی زیباییها و دردها، در همین ناتمام بودن، در همین بیجوابی ابدیست.