
هیچوقت دقیق نمیفهمم خندهات از کجا میآید. نه مقدماتی دارد، نه توضیحی. مثل نوری که از زیر در رد میشود، بیآنکه بدانی در آنطرف چه میگذرد. یا مثل خندهای در خواب که با آن بیدار میشوی، بیآنکه یادت بیاید چه دیدهای. اما کافیست. کافیست تا حس کنم یکجایی هنوز چیزی در جریان است. هنوز اتفاقی هست که از دست توضیح در میرود. هنوز لحظههایی هستند که معنا را به بازی میگیرند.
من با صدای خندهات هواشناسی میکنم. میفهمم روز چطور گذشته، شب چقدر کش آمده، چقدر دلتنگ بودهای یا چقدر خسته. پخش خندهات مثل صدای پرندهایست در شهری بیتقویم؛ نشانهای کوچک از ادامه داشتن. مثل گزارشی زنده از شهری متروکه، که ناگهان در آن چراغی روشن شده باشد.
و من هر بار، با شنیدن آن صدا، بیآنکه چیزی بدانم، فقط ساکت میمانم. چون بعضی خندهها را نباید فهمید؛ باید گذاشت پخش شوند و هوا را کمی بهتر کنند.