
یک روز خوب برای همه یک جور اتفاق نمیافتد. برای یکی شاید در صدای پرندهایست که صبح زود لای پنجرهی نیمهباز مینشیند و زمزمهای آرام میریزد توی گوش زندگی، برای یکی دیگر در لحظهایست که چای اول صبحاش، دقیقاً همان دماییست که دلش میخواسته. اما بگذار برایت یک تصویر ببافم از یک روز خوب، آنطور که شاید تو هم با خواندنش، لحظهای لبخند بزنی:
امروز از همان روزهایی بود که آسمان تصمیم گرفته بود تمام اندوههای جهان را، پشت سر بگذارد. نور، نرم و بیصدا از لای پرده خزید توی اتاق و افتاد روی صورت من. چشمهایم را که باز کردم، یک حس عجیب داشتم؛ انگار چیزی منتظرم بود. نه خبری، نه کسی... فقط یک حس سبک، شبیه پر یک کبوتر که بیهوا روی شانهات مینشیند.
صبحانه را با حوصله درست کردم. نان تُست را زیادی برشته نکردم. تخممرغ عسلی شد. حتی موسیقی هم همکاری کرد، یک قطعهی قدیمی از "ناظری" که بوی نوستالژی میداد. و بعد، بیآنکه برنامهریزی کرده باشم، رفتم قدم زدن. کوچهها خلوت، مغازهها هنوز خوابآلود، و آدمها انگار کمتر از همیشه عجله داشتند.
کتابفروشی قدیمی، مثل همیشه بیهیاهو در کنج خیابان ایستاده بود؛ انگار سالهاست کسی چیزی از او نپرسیده. رفتم داخل. سکوتش از جنس همان سکوت کلیساهای دورافتاده بود، پُر از مکالمههای بیصدا. نوری کمرنگ از شیشههای رنگپریده میریخت روی کف چوبی، و من برای لحظهای حس کردم همهی حرفهایی که هیچوقت نزدهام، روی دیوارها نوشته شدهاند. آنجا نه چیزی گم شد، نه چیزی پیدا؛ فقط انگار چند تکه از خودم دوباره سر جایشان برگشتند.
وقتی برگشتم خانه، قهوه درست کردم. نشستم کنار پنجره. گربهی همسایه از آنطرف دیوار نگاهم کرد. و من، برای اولینبار بعد از مدتها، فکر کردم چقدر خوب است که هنوز چیزهایی هست که سادهاند، کوچکاند، اما آدم را نجات میدهند.
نه اتفاق بزرگی افتاده بود، نه کسی زنگ زده بود، نه خبری، نه دستاوردی. اما انگار یک چیزی در من درست سر جایش قرار گرفته بود. و شاید همین است راز یک روز خوب: هماهنگی بیدلیل روح و لحظه.