
نمیدانم از کِی شروع شد.
شاید از وقتی که باران آمد اما خیابان خوشحال نشد، یا از همان شبی که چراغ اتاق تا صبح روشن بود، اما کلمهای نیامد.
نه متن، نه جمله، نه حتی واژهای نیمهجان.
بیحرکت نشسته بودم روبهروی همان میز قدیمی، جایی که همیشه نوشتن از آنجا شروع میشد.
قلم در دست، دفتر باز، فنجانی که انگار کسی وسط نوشیدنش، پشیمان شده باشد و چند خط خطی بیمعنا.
اما انگار چیزی درونم خاموش شده بود. نه ناگهانی، نه با صدایی بلند.
آهسته و خاموش.
مثل فراموش شدن یک آرزو.
مدتیست افسردهام.
نه از آن افسردگیهایی که بشود توی نسخهی دکتر نوشت، یا دارویی برایش گرفت.
از آن افسردگیهاییست که اسم ندارد، اما خوب میدانی از کجای جانت نشأت گرفته ولی نمیفهمی چرا.
چیز عجیبیست؛ آدمهایی که مینویسند، معمولاً با تاریکی آشنا هستند.
ما کلمات را از جاهایی میآوریم که خودمان هم همیشه دلمان نمیخواهد به آنجا برگردیم.
اما حالا، آن تاریکی هم خشک شده.
نه خبری از وحی است، نه زمزمهای از درون.
نه حتی صدایی که بگوید: «بنویس.»
و وقتی نمینویسم، همهچیز گم میشود.
صبح، عصر، صداها، آدمها، همه انگار کمرنگ میشوند پشت شیشهای بخارگرفته.
نه میتوانم خوب ببینم، نه کسی مرا خوب میبیند.
میگویند از خانه بیرون برو، با کسی حرف بزن، کتاب بخوان.
اما چه کنم وقتی حتی خواندن هم بوی کهنگی گرفته؟
صفحهها تکرارند. حرفها، دوبارهکاری.
دنیا انگار همان است، فقط من نیستم.
تهران، این روزها، مرا نمیبیند.
کوچهها عبورم میدهند، کافهها به رویم لبخند نمیزنند، و شب که میرسد، سکوت سنگینتر از هر چیزیست که بتوان نوشت.
اما هنوز یک امید هست.
همیشه هست.
همان لحظهای که بیهوا کلمهای، نیمجملهای، از گوشهی ذهن میپرد روی کاغذ.
همانجا که بغض میترکد، یا لبخندی ناگهانی از لای جملهها سرک میکشد.
تا آن روز، این نامه را نوشتم برای روزهایی که نمینویسم.
برای خودم.
برای شما.
برای سکوت.