
تا وقتی قرار نیست کسی رو ببوسی، خیلی خوب میدونی قبلش چی باید بهش بگی. حتی میدونی بعدش چی میگه. بعد یه روز همون آدم روبهروت نشسته، چایش رو هم میزنه و میپرسه «چیزی میخواستی بگی؟» و تو میگی «نه، قند رو بده.»
چند بار برام پیش اومده که چیزی رو مدتها توی سرم چرخوندم و وقتی دیدم ممکنه واقعا اتفاق بیفته، خودم عقب کشیدم. اولش فکر کردم ترسیدم. خب، یه وقتهایی هم ترسیده بودم. ولی یه بار که این اتفاق افتاد، توی راه برگشت دیدم دارم همون خیال رو از اول مرور میکنم و هنوز هم ازش لذت میبرم. دلم میخواست باز بهش فکر کنم. همین.
توی خیال، بعد از بوسه میشه چراغ رو خاموش کرد و رفت سراغ یه فکر دیگه. بیرون از خیال، یکی باید چراغ رو روشن کنه. یکی باید بپرسه «فردا هم میبینمت؟» و آدمی که تا اون لحظه همه جملههاش رو تو نوشته بودی، حالا منتظره جواب خودت رو بشنوه. شاید تازه همونجا بفهمی که مدتها دلت اون چند دقیقه رو میخواسته و هیچوقت به فرداش فکر نکرده بودی.
بعضی از فانتزیهام رو هنوز دوست دارم. گاهی شبها، قبل از خواب، میرم سراغشون. بعضیهاشون اونقدر قدیمیان که دیگه دلم برای آدمی که توشونه تنگ نمیشه. فقط هنوز از اون چند دقیقه خوشم میاد. این روزها وقتی به اون بوسه میرسم، میذارم همونجا تموم بشه. چایمون هم هنوز گرمه.