
من زندگی در بیجایی را خوب میشناسم. بیجایی فقط در فیزیک اتفاق نمیافتد؛ جایی میان خانهی کودکیات و شهری که در آن روزگار میگذرانی، میان زبانی که در آن خواب میبینی و زبانی که در آن کار میکنی، میان عقایدی که دیگر به آنها باور نداری و عقایدی که هنوز فرصتِ باوریدن نیافتهاند. این «میانبودگی»، این حالتِ نه اینجا، نه آنجا، بهظاهر موقت است اما گاهی تا عمق استخوانها ادامه پیدا میکند.
زندگی در بیجایی، یعنی زیستن در یک حباب معلق؛ جایی که همه چیز در آن موقتی است: آدرس، رابطه، اطمینان. یک بیخانگی روانی است. حتی وقتی سقف بالای سر داری، حتی وقتی اطرافت پر از آشناهاست، چیزی در تو هنوز چمدانبهدست ایستاده است. منتظر سفری که شاید هیچوقت نرسد، و بازگشتی که دیگر ممکن نیست.
در چنین حالتی، اشیاء هم بیثبات میشوند. کتابی که میخوانی، پیش از آنکه تمام شود، از چمدان بیرون میرود. دوستیها در حد یک آیکون آبیرنگ باقی میمانند. اتاق خوابت، شبیه اتاق یک مهمانخانه است؛ جایی که همه چیز برای اقامت موقتی طراحی شده، نه برای زندگی کردن. این بیجایی، رفتهرفته در بدن رسوب میکند. در لحن حرف زدنت، در غذاهایی که دیگر نمیپزی، در لباسهایی که سالهاست نخریدهای. تو، ساکن هیچکجا شدهای.
بیجایی، مثل ایستادن در راهروست: جایی برای عبور، نه برای ماندن. اما چه میشود اگر هیچ دری باز نشود؟ اگر این راهرو خودش بدل به خانه شود؟ آنوقت باید یاد بگیری در همین فضای بیتعریف، قواعد تازهای بسازی. نه در پی جای تازهای باشی، بلکه معنای تازهای برای بیجایی خلق کنی. زندگی را نه از طریق ریشه، بلکه از طریق حرکت بفهمی. از طریق تعلیق. از طریق زیستن در امکانها، نه در قطعیتها.
و شاید بلاخره روزی، بیجایی هم جای خودش را پیدا کند. نه در جغرافیا، بلکه در ذهن همه انسانها. جایی برای کسانی که میانبودگی را زیستهاند و آموختهاند: خانه، همیشه آدرس ندارد. گاهی فقط یک حس است؛ یک کلمه؛ یک یادداشت.