
بعضی وقتها وسط یک رابطهی بیدردسر که همه چیز در ظاهر خوب و مرتب است، بیدلیل احساس خستگی میکنیم. حس میکنی باید قدردان باشی، چون نه دعوایی هست، نه نارضایتی، نه سوءتفاهم. اما درست همانجاست که یک نوع دلمردگی آرام، خزنده و بیرحم خودش را نشان میدهد. چرا؟
شاید چون اشباع شدی. از محبت. از تایید. از مراقبت. از اینکه هیچچیز اشتباه نیست. انگار بودن در یک رابطهی همیشه خوب، تو را از تجربهی «نبودن» محروم میکند. از آن دلشورهها، از شکها، از ترس اینکه نکند طرف مقابلت برود. انگار عشق بدون رنج، تو را از خودت تهی میکند.
من گاهی فکر میکنم ما آدمها برای ساختن داستان به دنیا آمدیم. برای روایت کردن. برای اینکه وقتی شب شد، چیزی برای بازگو کردن داشته باشیم. ولی رابطهای که همیشه خوب است، داستانی نمیسازد. نه اوج دارد، نه فرود. مثل یک خط صاف روی مانیتور دستگاه نوار قلب. و ما میدانیم خط صاف یعنی مرگ.
در رابطههای بدون چالش، خوبی آنقدر تکرار میشود که دیگر طعم ندارد. آدم از تکرار لبخندها و مهربانیها، نه اینکه متنفر شود، اما بیحس میشود. مثل وقتی که یک موسیقی محبوب را آنقدر گوش کردهای که دیگر نمیفهمی چرا روزی با شنیدنش گریه میکردی.
و مرزها؟ وقتی همیشه در آغوش کسی باشی که هیچوقت نه نمیگوید، که همیشه هست، که همیشه میپذیرد، کمکم خودت را گم میکنی. نمیفهمی مرز تو کجاست و مرز او کجا. گاهی لازم است کسی تو را پس بزند تا یادت بیاید کجا ایستادهای.
بعضی رابطهها بهقدری کامل و مراقباند که تو را از تنهایی محروم میکنند. تنهایی، مثل اکسیژن است. حتی در بهترین رابطهها، گاهی باید در را بست و در سکوت قدم زد. اما وقتی شریک عاطفیات حتی آن تنهایی بیصدای شبانهات را هم پر میکند، احساس خفگی میکنی، بیآنکه بداند.
تفاوت مهمی هست بین زندگی مشترک و زیست همزمان. ما ممکن است سالها کنار کسی زندگی کنیم، ولی هیچ تجربهی مشترکی نسازیم. کنار هم باشیم، ولی نه با هم. مثل دو قطار که روی ریلهای موازی میرانند، بیآنکه حتی برای لحظهای به هم برسند.
بدتر از همه وقتیست که رابطه، آنقدر امن است که هیچوقت از دست دادنش نمیترسی. و این یعنی قلبت دیگر تند نمیزند. کسی نیست که با یک نگاهش تو را به هم بریزد، که با یک پیامش نجاتت بدهد. همه چیز پیشبینیشده است. و پیشبینیپذیری، دشمن شور زندگیست.
و در نهایت، غیبت راز. وقتی همه چیز در رابطه روشن است، شفاف است، بدون سایه، بدون ابهام... خیالپردازی از بین میرود. و ما خیال را دستکم میگیریم. عشق، تا حدی با سایه زنده میماند، با چیزهایی که نمیدانیم، با رازهایی که هنوز کشف نشدهاند.
شاید برای همین است که گاهی از رابطهای که همهچیزش خوب است، خسته میشویم. چون آنقدر خوب است که دیگر جای نفس کشیدن نمیگذارد. مثل گلخانهای بیباد، بیباران، بیرعد. زیبا، بینقص، ولی در سکوتی مرگبار.
باید اعتراف کنم، گاهی دلم برای دعوا تنگ میشود. برای آن لحظههایی که همه چیز در خطر است. چون آنجاهاست که میفهمم واقعاً برای چه کسی اهمیت دارم. آنجاهاست که زندگی، ضربان دارد. و عشق، تازه میشود.