
وقتی از کسی میپرسی «خستهای؟» معمولاً جواب ساده و واضحیه: «آره، خیلی. کار زیاد داشتم، کم خوابیدم، هزار تا کار عقبافتاده دارم، حوصله هیچی رو ندارم.» این جملهها آشناست. برای خود ما هم تکرار شده. بارها و بارها. و راست هم میگیم. واقعاً زیاد کار کردیم. واقعاً خوابمون کم شده. واقعاً مجبوریم با صدها پیام و ایمیل و قبض و گزارش و خبر بد کنار بیایم.
ظاهر ما میگه خستهایم چون زیاد کار کردیم.
چون کم خوابیدیم.
چون زندگی، دیگه جایی برای نفس کشیدن نمیذاره.
اما یه جور خستگی هست که با خواب درست نمیشه. با مرخصی و تعطیلی و حتی سفر هم درست نمیشه. یه جور خستگی هست که از «بیتحرکی» نیست، از «بیاحساسی»ه. خستگیای که از دویدن نیست، از نگفتنه.
اون خستگی، از جنس روانه.
از جنس نگفتن، نخواستن، نپذیرفتن.
ما عادت کردیم احساسهامون رو قورت بدیم. اینطور به ما یاد دادن. گفتن قوی باش. گفتن «نباید بزاری کسی بفهمه ناراحتی». گفتن «الان وقت ناراحت بودن نیست». ما هم یاد گرفتیم حسهامون رو سانسور کنیم. مخصوصاً اونهایی که درد دارن. مخصوصاً اونهایی که ما رو آسیبپذیر نشون میدن.
ما خودمون رو قانع کردیم که صبور بودن یعنی هیچی نگفتن.
که حرفهای بودن یعنی بیاحساس بودن.
که منطقی بودن یعنی کنار گذاشتن هرچی اشکه، هرچی دلتنگیه، هرچی ترسه.
نتیجه؟ احساساتمون جا میمونن. عقب میمونن. تهنشین میشن.
ناراحتیهایی که نگفتیم. حرفهایی که پشت دندونهامون موندن. آدمهایی که دلمون براشون تنگه ولی پیام ندادیم. خشمهایی که نترکید، بغضهایی که به خمیازه تبدیل شدن. حسرتهایی که پشت تقویم و برنامهها و جلسات پنهون شدن. همه اینا تهنشین میشن.
مثل گردوغبار توی اتاقی که پنجرهاش همیشه بستهست.
و بعد یه روزی میرسه که بدن شروع میکنه به فریاد زدن.
نه با حرف.
با خستگی.
با بیحوصلگی.
با سردردهای بیدلیل.
با بیخوابی.
با اضطراب مبهم.
با تنهاییای که حتی وسط شلوغی حس میشه.
با یک جور خستگی کشدار که هیچچیز درمانش نمیکنه.
نه از کمخوابی.
از زیاد نادیدهگرفتن خودمون.
شاید فکر کنیم اینا طبیعیان. که بالاخره همه همینطورن. همه خستن. همه ذهنشون شلوغه. اما شاید نه. شاید همهمون خستهایم چون همهمون یه جایی از خودمون رو سانسور کردیم. همهمون یه بخشی از وجودمون رو ساکت کردیم. بخشی که فقط میخواست دوستداشته بشه. بخشی که فقط میخواست حرف بزنه، بگه، بغض کنه، ترس داشته باشه، بخواد.
شاید اگر میتونستیم بیشتر حرف بزنیم، اگر بلد بودیم ناراحت باشیم بدون اینکه خودمون رو سرزنش کنیم، اگر به خودمون اجازه میدادیم گاهی آسیبپذیر باشیم… شاید کمتر خسته بودیم.
اگه بلد بودیم بگیم «من امروز حال خوبی ندارم.»
اگه بلد بودیم وسط یه روز کاری، از کسی بپرسیم: «میشه فقط گوش بدی؟ نمیخوام راهکار بدی.»
اگه بلد بودیم بعد از یک شکست عاطفی بگیم «هنوز دلم گرفته.»
اگه بلد بودیم وقتی از چیزی میترسیم، پنهانش نکنیم پشت منطق و دلیلتراشی.
شاید بدنمون مجبور نبود فریاد بزنه.
اما ما، از خودمون هم فرار کردیم.
ما فراموش کردیم آدم بودن یعنی احساس داشتن. یعنی رنج کشیدن. یعنی گریه کردن، اشتباه کردن، دلتنگ شدن. ما فکر کردیم اگر همه چیز رو کنترل کنیم، دیگه درد نمیکشیم.
ولی اشتباه کردیم.
ما فقط درد رو بردیم زیر فرش.
جایی که شبها وقتی بیدار میشیم، پامون روش میره.
و حالا یه سوال مونده. یه سوالی که شاید از همه سؤالهای این روزها مهمتره:
«اگر اجازه داشتم همه احساسم رو بدون قضاوت زندگی کنم، باز هم اینقدر خسته بودم؟»
سؤال سختیه.
جوابش هم ساده نیست.
ولی این سوال، دعوتنامهایه برای برگشتن به خود.
به اون جایی که شاید درد هست، ولی رهایی هم هست. جایی که میتونی بخوابی بدون اینکه تظاهر کرده باشی امروز خوب بود. جایی که خستگی فقط از دویدن باشه، نه از پنهانکاری.
شاید هیچوقت نشه کامل از این چرخهی مدرن فرار کرد. شاید کار و فشار و مسئولیت همیشه باشه. اما اگر بتونیم لااقل با خودمون صادقتر باشیم، اگر یاد بگیریم احساساتمون رو انکار نکنیم، شاید دیگه شبها با اون خستگی بینام و بیدرمان نخوابیم.
و شاید اونوقت، زندگی کمی سبکتر بشه.