هر روز ساعت 8:30 دقیقه میام بیرون از خونه در حالیکه نمیخوام برم اونجاییکه هر روز برام شده تکرار و تکرار و تکرار ...
گاهی وقت ها ما آدم ها از روی فشار ، اجبار و یا هر مسئله ی دیگه ایی کاری رو انجام میدیم و جایی رو میریم که دوست نداریم و هر روز برای تغییر دادنش فکر میکنیم فکر و فکر و فکر اما ... بی هیچ عملی.
نمیدونم این قصه های این مدلی رو چندبار تا حالا شنیدین و یا خوندین که یه آدم عمرش رو به پای همین تکرار های اجباری گذاشت و وقتی فهمید که باید از یه جایی حرکت میکرده به سمته راه درست که دیگه دیر شده و کاملا به همون راه اشتباهش دوخته شده.
میخوام با هم تو اینجا از حس ها و تجربه های خوبه و درستی باهم صحبت کنیم که میتونه کمکمون کنه تا زندگیمونو جوری جلو ببریم که دوست داریم.
قرارمون روزهای زوج چون نمیخوام روزهای فرد به فکر تنهایی بیافتیم.
.:کوچیک شما میلاد:.
