از سر رام برین کنار...
صدای که نه من بلکه تمام خیابان را با وحشت به طرف پیاده رو کشاند...
نورا با بی خیالی سوییچ ماشین را دور انگشتش چرخاند
_یه مدت از دست این اب دزدکا راحت بودیم با کمبود بارندگی دوباره پایشان به شهر باز شده..
حق با او بود در این چند سالی که در دفتر روزنامه کار میکردم فقط دو یا سه صفحه اسمشان را دیده بودم ولی امسال...
_خب ماشین من اونوره کاری نداری؟
_نه برو ،منم دلم میخواد کمی پیاده روی کنم
سری تکان داد و از بین ماشین های مانده در ترافیک عبور کرد ...
نفس عمیقی کشیدم و راهم را به سمت کافه همیشگی کج کردم اینجا ساعت ها به ابرهای که در هم بافته شده بودند و برگ های تکه تکه شده روی اسفالت خیره میشدم...
وارد فضای گرم کافه شدم ،استخوان هایم که از شدت سرما منقبض شده بودند اسودگی بیشتری یافتند...
مردی روی صندلی همیشگی من نشسته بود این مرا عمیقا ناراحت میکرد...
_لیا فک کردم دیگه نمیای...
به باریستای پشت پیشخوان نگاه کردم
_و توام فورا جای منو دادی به اون...من بخاطر اون صندلی هر روز دوبرابر پول میدم...
سری به نشانه تاسف تکان داد و زیر لب گفت نمیدونم اون صندلی چی داره همتون میخواینش...
به طرف مرد رفت که در تاریک و روشن نشسته بود ، راضی نمیشد جای دیگری را انتخاب کند ،من مشتری پنج ساله این کافه بودم هر بار که از دفتر روزنامه بیرون می امدم مستقیم روی همان صندلی تا غروب بیرون را تماشا میکردم...
باریسا دوباره به طرفم امد...
-_قبول نمیکنه جاشو عوض کنه ،لیا امروز و کوتاه بیا اصن بیا ببرمت طبقه بالا هوای بهتریم داره...
با چشمان خسته پسر جوان روبه رویم را نگاه کردم ،چند باری سر همین میز دعوا راه انداخته بودم ولی امروز خیلی خسته بودم سرم را تکان دادم و راهم را برای بیرون رفتن کج کردم...
_میخوای یه بیرون بر برات بزنم؟
_نه ..
از تماشای خیابان های شلوغ بیزار بودم و از سکوت خانه فراری...باران شروع به باریدن کرد زن میانسالی از کنارم به سرعت گذشت با تلفن صحبت میکرد...
_خدای من از زمان مرگ ملکه شانتز تا الان همچین هوای داغونی ندیدم، این هوا جونورای وحشی رو میکشه سمت شهر...
حق با او بود این شهر از نوساز ترین شهر های دنیا بود با تبلیغات مردم را به این خانه ها کشیدند رفاه خوشبختی زندگی جدید من هم یکی از همین افراد بودم،همه چیز را فروختم تا دنیای خودم را پیدا کنم ،دنیای که عدالت حرف اول را بزند جهان ازاد...
جلوی در خانه پر بود از نامه های که پستچی جلوی در خانه رهایشان کرده بود و خیس و بد رنگ شده بودند یکی یکی انها را از جلوی در جمع میکردم که دستی رو شانه ام نشست...
تیارا بود همسایه بالا با موهای که همیشه به بدترین شکل ممکن بالای سرش جمع میکرد هر لحظه که گوشی برای شنیدن پیدا میکرد از سه فرزندش که مراقبت لازم دارند و شوهرش شکایت میکرد...
_لیا جان اومدی؟
ژاکت پشمی را یک دور دیگر زیر بغلش کشید،صورتش رنگ پریده تر شده بود...
_اره حالتون خوبه بچه هاتون کجان؟
دست روی پشتش گذاشتم و به داخل هدایتش کردم ...
_بچه هامو فرستادم خونه مادر بزرگشون راستشو بخوای با خودت حرف داشتم...
تعجب کردم و روی پله های چوبی نشستم...
_چیشده؟خب بگین...
دیروز که تو نبودی چند تا مرد غریبه اومدن اینجا،شبیه ادمی زاد نبودن صورتاشونو پوشونده بودن دنبال تو میگشتن شوهرم گفت بهت چیزی نگم گفت برای مقاله ایه که تازه کار میکنی...
ولی...ولی منم اینجا زندگی میکنم دیشب جای دندوناشون روی بزاق راه پله رو پوشونده بود،درباره چیزای دیگه تو روزنامه بنویس درباره اب و هوا درختا غذا چرا روح فروشا؟ چرا اب دزدکا؟...
حرفش را که کامل زد دوباره رنگ و رویش برگشت حرفی نداشتم مدتها بود درگیر پرونده بودم و پاسخی نداشتم دست پا روی پله گذاشتم تا بالا بروم...
_اگه می خوای به کارات ادامه بدی از اینجا برو...