من؛

در روزی بارانی ، زمانی که قطرات بر بام خانه لالایی می‌آفرینند ، همان زمانی که عطر خاک نم خورده با بخار قهوه در هم آمیخته میشوند من به یاد تو هستم . تویی که من را مانند تکه برگی خشک که در پاییز از لرزش بدن درختی پایین آمده است خورد کردی . در فکر تویی هستم که بودی اما هیچوقت واقعا به فکر من و آرزوهایم نبودی . آری با تو هستم ،‌ نجات دهنده درون آینه . منی که هرگز به فکر من نبوده و خود را فدای کسانی کرده است که هرگز فدای من نمیشوند ...

ف-نون