سردرگمی

زمانی که همگان برمن قدرت میپراکندند و مانند نفسی از ترس تکه تکه ام میکردند ، ایستادم ... من ایستادم تا بخندم ایستادم تا گریه کنم و ایستادم تا بمانم!

حالا من لب پرتگاهی ایستاده ام که انتهایش شکست و قله اش عذابی وصف نشدنی است . من دارم قبل از سقوط جان میدهم. باد موهای پر پیچ و خمم را برای رقص با خود همراه میکند و این صدای آواز زندگیست که موسیقی این رقص شگفت انگیز است. صداهای مبهمی در ذهنم است که بایستی بلند تر بشنومشان ، دارند میگویند تو به هیچ کجا نمیرسی ، تو بی ارزشی ، تو قدرتی نداری ! اما من پاهایم را به عقب میبرم تا ثابت کنم به دره شکست نمیرسم . من ادامه میدهم مانند تک‌تک کسانی که ایستادند تا موفق شوند .

ف-نون