بی شک عمیق ترین کلمات کنار هم چیده شده در زندگی من : «بگذر بگذار بگذرد » بود.
بگذر بگذار بگذرد ؛ که جهان، گذرگاه آمدن ها و رفتن ها است . آنجا که گره در کار میافتد و آنجا که بغض گلوگیر لحظه ها میشود ، تنها نسخه عبور است. بگذار آنچه رفتنی است برود چرا که در این رهگذر نگه داشتن آنچه ریشه اش خشکیده چیزی جز خستگی جان نیست. بگذار زمان مرهمی بر زخم های کهنه باشد و باور کن که هر گذشتنی آغازی است برای رسیدن به آرامشی که در پس این رها کردن ها نهفته است.
بگذر بگذار بگذرد.
ف-نون